Categorie archief: Overpeinzingen

Home Sweet Home in Zuid Afrika

Inmiddels zit ik al bijna twee weken in Zuid Afrika en heb ik nog geen teken ven leven gegeven.
De tijd gaat hier snel maar toch ook weer langzaam.
Mijn hoofd zit vol en ik weet niet goed wat en hoe ik het allemaal op wil schrijven.
Ik loop soms over van frustratie over hoe de dingen hier lopen en probeer alles weer een plekje te geven.
Het voelt hier als thuiskomen maar toch ook weer heel vreemd. Alles is veranderd sinds mijn vertrek en het is omschakelen van het Toen naar Nu. Het verleden is het verleden en we moeten het nu doen met wat we hebben.
Dat is niet altijd makkelijk en in mijn ogen ook niet altijd de beste optie maar wat heb ik voor keuze?

Het werken bij Kwa.Mama begon meteen de volgende ochtend na mijn aankomst en inmiddels loopt dit redelijk goed. Al zal dit hier altijd met ups&downs en vooral frustraties gepaard gaan.
We zitten hier nu met 4 vrijwilligers ( al is eentje nu 3 weken reizen ) en dat is heel erg prettig. Deed ik de vorige keer alles alleen, nu heb ik nog 3 anderen waarmee ik kan overleggen en de last mee kan delen.
De afgelopen dagen heb ik mij in de ochtend vooral bezig gehouden met de kinderen vast te leggen op de foto. Dit is met 60+ kinderen een hele opgave en kost dus ook aardig veel tijd. Ik ben dan ook nog niet klaar en ga er deze week dus vrolijk mee verder.
De middagen verschillen van iets doen met de kinderen tot aan een siësta houden of ergens naar toegaan zoals het strand of het winkelcentrum.
In het weekend proberen we leuke dingen te plannen en ook zijn we bezig om een tripje te organiseren naar een Safaripark en Drakensberg.
Ook wil ik kijken of ik toch ook echt een tijdje kan gaan reizen. Mijn plan nu is om naar Kaapstad te vliegen halverwege Maart en dan vanuit daar met de BazBus terug te reizen naar mijn thuisbasis. Dit kan ik dan zo snel of langzaam doen als ik zelf wil. Zolang ik maar voor 24 april terug ben om mijn vliegtuig terug naar Nederland te halen.

Later zal ik meer en meer vertellen over mijn Leven in een township.
Voor nu ga ik het hierbij laten.
Maar natuurlijk niet voordat ik een aantal van de foto’s van mijn schatjes aan jullie heb laten zien.

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-21

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-33

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-52

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-61

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-64

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-71

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-76

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-4

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-15

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-44

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-64

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-71

Advertenties

Het werd wel weer eens tijd voor…

Het werd wel weer eens tijd voor een persoonlijke update.
Een tijdje niet geschreven over mijn gezondheid. Eigenlijk gewoon omdat ik er geen zin in had en het soms allemaal even wil vergeten.
Helaas gaat dat nogal lastig als je je niet goed voelt, regelmatig ziekenhuisbezoekjes hebt en zo elke keer weer op de feiten gedrukt wordt.

Al een vrij lange periode heb ik veel last van misselijkheid. Soms weken achtereen ben ik bijna de gehele dag misselijk en dat doet je humeur geen goed kan ik je vertellen.
Nu kwam de MDL-arts er achter dat mijn leverwaarden niet helemaal in orde zijn. Nu staat er op 24 december een lever echo gepland om te kijken of er iets bijzonders te zien is.
Het is een grote kans dat mijn lever alle medicijnen niet meer zo fijn vindt en wat gaat tegensputteren. Het zou de misselijkheid kunnen verklaren dus ik ben benieuwd.
Echt vrolijk word ik hier ook niet van, zeker niet zo vlak voor vertrek naar Zuid Afrika.
Mijn longen sputteren ook nog altijd tegen en de longarts vind mij een lastig interessant geval. Ik voel mij vereerd met deze mooie titel maar of ik er iets mee opschiet? Tot nu toe is er nog niet heel veel veranderd. Al proberen we al wel een tijdje de prednison af te bouwen en heeft die her en der nog wat opties om mee te doen aan studies. Enkel kom ik voor veel studies niet in aanmerking en bij anderen studies sta ik zelf zeker niet vooraan in de rij om mij aan te bieden als testpersoon.

Zuid Afrika is om de hoek. Nog een maand en ik zit in Zuid Afrika.
Ontzettend veel zin in, heel veel mooie plannen en toch ook wel een beetje (veel) spanning van hoe het allemaal zal gaan.
Ik heb nog een aantal ziekenhuisbezoekjes gepland staan voor die tijd om mij goed voor te bereiden en dingen te kunnen overleggen met mijn artsen. Ook ben ik al bezig met mijn medicijnvoorraad up to date te maken.
Mijn huisje is sinds vandaag onderverhuurd aan iemand voor de periode dat ik weg ben en dat schept weer hele nieuwe mogelijkheden omdat ik dan wat meer geld te besteden heb ter plekke.

De laatste tijd ben ik ook weer steeds meer bezig met mijn toekomst. Wat wil ik? Of eigenlijk is het meer wat kan ik van wat ik wil?
Het is soms zo moeilijk en frustrerend.
Ik loop toch ook wel met de gedachte of ik misschien toch niet moet gaan emigreren naar een land waar het voor mijn longen beter vertoeven is. Of als ik niet helemaal weg wil dat ik het half om half zou kunnen doen. Lente/Zomer in NL en Herfst/Winter in het buitenland.
Hierbij loop ik natuurlijk tegen heel veel praktische dingen aan want hoe pak je zoiets aan? Zonder geld, met een gezondheid waarbij werken erg lastig is en wil ik wel zo lang weg bij familie en vrienden?
In Zuid Afrika zouden ze mij met open armen ontvangen als ik daar voor een hele lange periode zou willen komen. Enkel speelt daar ook geld een grote rol en zou ik nu niet weten hoe ik dat zou moeten redden. Plus dat daar mijn longen het wel goed deden maar mijn darmen wel iets minder blij waren.
De aankomende 3 maanden zijn voor mij dus ook een soort test. Hoe reageert mijn gezondheid? Zou ik daar echt voor langere periode kunnen en willen wonen? Wat kan ik daar allemaal gaan doen? etc..
Als ik dat soort vragen kan beantwoorden voor mijzelf dan kan ik daarna kijken naar de (on)mogelijkheden van zo’n groots plan.
Ergens in mijn achterhoofd zou ik ook nog heel graag mijn universitaire studie afmaken of eventueel een nieuwe deeltijd studie starten. Maar ook daar zitten een hoop haken en ogen aan die het niet gemakkelijk maken om die keuze te maken.
Voor mij is Zuid Afrika dus veel meer dan zon, zee en olifanten. Het gaat voor mij een zoektocht worden naar wat ik kan van wat ik wil!

Vrijwilligerswerk met Kinderen – Is dit echt zo verkeerd? Ja en Nee / Voor en Tegen

Deze blog ben ik al een paar keer opnieuw begonnen. Elke keer probeerde ik een bepaalde snaar te raken maar kon ik de juiste snaar niet vinden. Het is een onderwerp dat mij enorm nauw aan het hart ligt en waar ik al een tijdje iets over wou schrijven. De laatste tijd is er aardig wat in het nieuws geweest over vrijwilligerswerk met kinderen. Friends-International is samen met Unicef een campagne gestart om de ogen van mensen te openen: Children are not tourist attractions. Deze campagne kan ik eigenlijk alleen maar toe juichen maar er is wel enige nuance in aan te brengen.
Vrijwilligerswerk doen in ontwikkelingslanden is erg populair onder jonge mensen. Het lijkt een nieuwe trend te zijn geworden. Zielige kindjes uit arme landen helpen. De vraag die Unicef stelt: Is het wel zo goed voor die kinderen dat er elke keer een nieuwe Westerse vrijwilliger zijn best doet om te helpen?

In deze blog wil ik graag mijn visie geven over het fenomeen Voluntourism en mijn ervaringen.
Met een achtergrond in de pedagogiek kan ik hier inhoudelijk iets over zeggen maar meer nog kan ik vanuit eigen ervaring laten zien waar het fout gaat maar zeker dat het ook heel erg goed kan gaan.
In Zuid Afrika heb ik op twee verschillende projecten gewerkt en ook in Nederland heb ik vrijwilligerswerk gedaan met kinderen.
Het is ook geen geheim dat ik de afgelopen 1,5 jaar direct betrokken ben bij een project waarbij ik nu o.a. nieuwe vrijwilligers probeer te werven – Africa Volunteer Kwa.Mama.

Children are not tourist attractions dat is waarschijnlijk voor iedereen die een beetje logisch na kan denken geen rare bewering. Het feit blijft alleen dat er op deze wereld wel heel veel kinderen rondlopen die hulp nodig hebben.
Dit is niet alleen het geval in ontwikkelingslanden ook in bijvoorbeeld Nederland zijn er veel kinderen die hulp kunnen gebruiken.
Denk alleen al aan de volle asielzoekers centra en je kunt je al een idee vormen dat er overal hulp nodig is.
Het inzetten van die hulp is wat moeilijker. Wie kan er goede hulp geven? Moeten we daar enkel en alleen betaalde professionele krachten opzetten of kunnen vrijwilligers ook veel goed doen?

Een groot probleem dat speelt op vrijwilligersprojecten in ontwikkelingslanden is Hechtingsproblematiek. Kinderen hebben een stabiele en voorspelbare relatie met hun opvoeders nodig om zich te kunnen ontwikkelen. Wanneer kinderen veel wisselende opvoeders hebben, is de kans groter dat zij moeite hebben om een veilige gehechtheidsrelatie aan te gaan.
Deze hechting vindt met name plaats in de eerste levensjaren van het kind.
Je kunt je voorstellen dat in bijvoorbeeld een wees of kindertehuis de hechting een probleem kan vormen. Kinderen worden vaak al heel jong uit huis gehaald en het te vondeling leggen van een baby van net een paar dagen oud is in bijvoorbeeld Zuid Afrika iets dat nog erg veel voorkomt.
Veel vrijwilligers zullen de signalen van een verstoorde hechting niet herkennen.
Het is toch schattig dat al die kinderen mij om de hals vliegen in de eerste minuut dat ik binnen stap bij een project? Hierbij niet denkend aan het feit dat dit eigenlijk helemaal geen normale reactie is voor een kind. Loop als vreemde in Nederland een willekeurige kleuterklas binnen en er zal waarschijnlijk geen enkel kind je om de hals vliegen.

In het eerste project, een kindertehuis, waar ik vrijwilligerswerk heb gedaan was deze problematiek erg goed te zien. Zelfs als toen nog erg naïeve vrijwilligster kon ik dit vanuit mijn achtergrond wel herkennen en vooral ook erkennen.
Wel vind ik het te generaliserend om dit probleem enkel toe te schrijven aan de westerse vrijwilligers.
Veel van deze kinderen hebben een erg slechte start gehad en hebben al een tijd te maken met verschillende opvoeders. Opvoeders die zelf vaak veel te veel werk moeten doen en hierdoor te weinig individuele aandacht kunnen geven.
De meeste van deze kinderen hadden deze problematiek dus al voordat er vrijwilligers kwamen werken op het project. Dat vrijwilligers deze problematiek kunnen versterken is wel een gegeven.
Dat leidt voor mij naar punt 2 waar discussie over is namelijk het amateurisme van vrijwilligers.

Veel organisaties en projecten stellen geen eisen aan vrijwilligers. Vaak blijft het bij 18 jaar of ouder moeten zijn en een beschikbaarheid van 4/6 weken. In een aantal gevallen hoeft dit ook geen problemen op te leveren maar wanneer je werkt met toch al erg kwetsbare kinderen met complexe problematiek wordt het toch een ander verhaal.

Bij Africa Volunteer Kwa.Mama hebben wij het afgelopen jaar de eis ook niet gehad van een professionele achtergrond in het werken met kinderen maar sinds een paar weken is dit nu wel verplicht. Wij hebben erg veel geluk gehad omdat tot nu toe elke vrijwilliger die bij ons kwam werken wel een achtergrond had in met name psychologie of pedagogiek. Dit zorgt er voor dat de vrijwilliger daadwerkelijk iets kan toevoegen maar ook weet om te gaan met de diverse problematiek die je tegenkomt tijdens het werk. Vanaf nu is het dus zo dat je aantoonbare werk en/of studie ervaring met kinderen moet hebben om deel te kunnen nemen als vrijwilliger aan Africa Volunteer Kwa.mama.
Bij Africa Volunteer Kwa.Mama is het daarnaast ook nog zo dat alle lokale staff dat werkzaam is in het centrum ongeschoold en vaak zelfs ongeletterd is.
Een student pedagogiek/psychologie is daarom alleen al ontzettend waardevol doordat er training gegeven kan worden aan de lokale staff.
Vrijwilligers zouden altijd als extra ingezet moeten worden en niet als goedkope onbetaalde kracht dat een plek inneemt van een lokaal persoon dat het werk ook zou kunnen doen.

Dan is er nog een ander belangrijk punt namelijk wat zijn de motieven van de jongeren die vrijwilligerswerk willen doen.
In mijn optiek zit hier ook regelmatig een verkeerde instelling achter. Sara een Belgische vrijwilligster die op dit moment voor een jaar bij Kwa.Mama aan het werk is zal hier op haar blog op in gaan en daarom sla ik dat voor nu over.
Ik zal de link zeker met jullie delen omdat ik weet dat wij hier dezelfde mening over delen.

Alles bij elkaar ben ik niet Tegen vrijwilligerswerk met kinderen. Ik heb gezien wat het kan opleveren voor een project en dat er daadwerkelijk veel hulp nodig is.
In het geval van Kwa.Mama dat enkel en alleen draait op donaties en sponsoring is er ook geen geld om lokale professionele mensen in te huren. Als er dan doormiddel van professioneel vrijwilligerswerk kennisoverdracht kan plaatsvinden kan ik dat alleen maar toejuichen.
Let wel er moeten meer eisen komen aan vrijwilligerswerk.
Alles moet in het teken staan van het kwetsbare kind en niet in teken van de westerse vrijwilliger.
Als hier een weg in gevonden kan worden door een organisatie of project dan is vrijwilligerswerk niet verkeerd en levert het juist sterkere kinderen op die een klein stapje dichterbij een betere toekomst staan. In Nederland lopen op elke school of kinderdagverblijf ook stagiaires rond en ik denk dat we in die richting moeten gaan denken met voluntourism.

Er is nog een lange weg te gaan want zolang er grote en commerciële organisaties blijven bestaan die geen eisen stellen aan vrijwilligers zal de discussie blijven bestaan. En achter dat soort voluntourism kan ik ook niet staan omdat daar de Westerse vrijwilliger centraal staat in plaats van het Kwetsbare kind. Er gaat dus zeker ook iets mis met vrijwilligerswerk.
Ik probeer het met Africa Volunteer Kwa.Mama wel goed te doen en hoop ook dat de mensen ons weten te blijven vinden en niet worden afgeschrikt door verhalen dat het verkeerd is om vrijwilligerswerk te doen in een ontwikkelingsland.
Bij Kwa.Mama staan de kinderen en lokale staff altijd op Nummer 1 en de vrijwilligers zijn er ter ondersteuning en zien wij als een hele positieve aanwinst om van te kunnen blijven leren.

Dromen, Durven, Doen.

Soms heb ik van die dagen dat ik bijna uit elkaar barst van de overpeinzingen die in mijn hoofd passeren.
Vandaar ook dat ik één van de nieuwe categorieën in personal als overpeinzingen heb gedoopt.
Al past dit stukje ook wel bij Dromen. Soms is iets ook niet helemaal in een hokje te plaatsen.
Gelukkig ook maar want daarom is de wereld zo bijzonder en mooi.

Al een tijdje loop ik weer met het idee om richting Zuid Afrika te vertrekken. Eerst was dit een fladderend idee in mijn hoofd dat ik eigenlijk niet uit durfde te spreken.
Inmiddels is het al een stuk definitiever en wil ik wel van de daken schreeuwen hoe graag ik weer terug wil naar Zuid Afrika.
Maar er blijft altijd die angst. De angst dat ik weer zo ziek word dat ze mij op moeten nemen in het ziekenhuis. De angst dat mijn lichaam mij weer in de steek zal laten. De angst voor de angst die de mensen hier thuis om mij hebben.

IMG_1716

Een reis plannen naar Zuid Afrika betekend voor mij Grenzen verleggen.
Het is echt Dromen, Durven, Doen!

De bedoeling is om begin 2015 die kant weer op te gaan en het liefste voor een langere periode. Ook dat is een grens verleggen. Hoe langer ik ga, hoe groter het risico dat ik ziek word in die periode.
Het plan in mijn hoofd is nu om dan voor 3 maanden te gaan, 2 maanden bij Kwa.Mama en dan nog rond de 3/4 weken rondreizen door Zuid Afrika.
Dat reizen is er vorig jaar ook niet van gekomen en ik wil zo graag nog meer zien van het prachtige land dat mijn hart heeft gestolen.

Ik moet gewoon snel het ticket gaan boeken. Dan is die drempel genomen en de rest van de drempels volgens vanzelf. De toekomst laat zich niet plannen en daar moet ik mij bij neerleggen.

Dromen, Durven, Doen!

Blog Dip

Op dit moment heb ik even een kleine blog dip.
Last van gezondheid perikelen en soms even niet meer weten wat ik nou moet of wil zorgen er voor dat het hier even wat stiller is.
Het ziek zijn vraagt nu erg veel energie van mij.
Ik zit erg vaak in het AMC en vanwege nieuwe medicijnen ben ik zo duf als een konijn en slaap ik al snel 10 tot 12 uur per dag.
De tijd dat ik wel wakker ben probeer ik mijn eigen huishouden te runnen en nog een beetje in conditie te blijven.
Deze medicatie ga ik dan waarschijnlijk ook weer stoppen want dit is geen doen.
Ik heb zelfs nog niet mijn foto’s van IJsland bekeken en geselecteerd en dat zegt heel veel over hoe ik mij nu voel.
Vandaar dus even stilte op mijn blog.
Dit komt vanzelf wel weer goed! En dan kunnen jullie straks toch nog genieten van mijn foto’s uit IJsland.

Sterren aan de hemel

Op mijn hotelkamer in Poznan krijg ik een pop up berichtje van de NOS – Vliegtuig vertrokken vanaf Amsterdam neergestort in Oekraïne.
Terwijl ik dat zinnetje lees denk ik nog “Het zal toch niet neergeschoten zijn?”. Niet veel later komen de eerste geruchten binnen dat het vliegtuig mogelijk neergeschoten is door de rebellen.
Het is een Zwarte dag in de Nederlandse geschiedenis.
Dichterbij komt het nog als je op facebook leest dat er bekenden van bekenden in het vliegtuig zaten. Voor mij nog steeds ver weg maar het raakt mij diep.
Er zijn geen woorden die ik of wie dan ook kunnen zeggen die Troost bieden bij dit immense verdriet van de nabestaanden. Een onmenselijk schot afgeschoten door mensenhanden heeft onschuldige mannen, vrouwen en kinderen uit het leven gerukt.
Dit had niet mogen gebeuren maar daar hebben de onschuldige slachtoffers niets meer aan, want het is wel echt gebeurd en was geen nachtmerrie waaruit ontwaakt kon worden.
Nederland heeft er 193 sterren aan de hemel bij, sterren die nog lang niet aan de hemel hadden moeten komen te staan.

(Reis)kriebels

Keep-calm-and-carry-on-scan
Het gaat de laatste tijd met mij best wel heel goed.
Druk bezig met Droomfotografie, leuke reisjes maken voor mijn blog en ook gewoon voor mijzelf, bijna verhuizen naar mijn eigen huisje.
En toch voel ik mij niet helemaal top.
Soms weet ik gewoon niet zo goed wat ik wil en moet en daar krijg ik de kriebels van.
In dit geval spookt Azië heel erg door mijn hoofd.
Het hele Zuid Afrika gebeuren heeft meer impact op mij gehad dan ik de afgelopen tijd dacht. Ik merk dat ik het echt heel erg eng en spannend vindt om in mijn eentje voor een langere tijd op reis te gaan.
Waar eerst vooral enthousiasme voorop stond is dat inmiddels een beetje de angst geworden.
Ik krijg er echt (reis)kriebels van en weet niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan.
Dat wil niet zeggen dat ik deze enorme kans meteen afblaas maar het wil wel zeggen dat ik er op het moment heel hard over aan het nadenken ben.
Wordt vervolgd!

Wat wel erg leuk is dat ik maandag op persreis mag naar Polen.
Met het Pools Toerismebureau ga ik naar de regio Wielkopolska (Groot-Polen).
We beginnen met een groep van ongeveer 10 mensen uit verschillende landen en gaan dan de eerste twee dagen de regio verkennen met een bootje. Hierbij bezoeken we een aantal steden zoals Konin.
De laatste twee dagen zal ik samen met 2 of 3 andere Nederlanders de stad Poznan gaan verkennen. Dit is de hoofdstad van de provincie Wielkopolska en we hebben een erg interessant en veelzijdig programma.
Hier heb ik dus erg veel zin in. Al vind ik ook dit wel erg spannend want er gaan journalisten van grote magazines en kranten mee en dan ben ik (maar) een blogger.
Als ik wifi heb dan probeer ik jullie via twitter op de hoogte te houden van mijn Poolse avonturen.
poznan