Categorie archief: Overpeinzingen

D-Day

Vandaag is de dag dat ik vertrekken mag.
He, dat rijmt!
Vandaag vertrek ik naar Dubai en ik ben zenuwachtig.
Op zulke momenten heb ik altijd een dubbel gevoel.
Een gevoel van heeeel veeeel zin er in hebben en er helemaal klaar voor zijn.
Maar ook een gevoel van waarom moet ik nou zo nodig weer zo ver weg en lang van huis?
Gelukkig is dat laatste gevoel altijd maar van korte duur maar het is er toch vaak wel even.
Zenuwen dus en dat mag ook best vind ik.

Ik vlieg vanmiddag om 15.30uur naar Dubai.
In 6.5 uur vlieg ik naar een ander continent en sta ik in een totaal ander land.
Dat vliegen maakt mij ook extra zenuwachtig want dat is nog steeds niet mijn hobby.
Ik kom dan om 23.59 uur Dubai tijd aan (Het is daar twee uur later) en heb een transfer geboekt naar mijn hotel. Midden in de nacht heb ik geen zin meer om een bus of metro te zoeken, dus lekker makkelijk een transfer.
Ik blijf 3 nachten – 2 dagen in Dubai en vlieg dan vrijdagochtend door naar Durban.
Deze vlucht is toch nog weer zo’n 8,5 uur dus ik mag weer heel wat vlieg uurtjes gaan maken.

Ik zal weer van mij laten horen als ik in Zuid Afrika aangekomen ben.
Hoe, wat en wanneer weet ik nog niet want geen idee hoe het gaat lopen!

Kriebels

De tijd vliegt.
Nog twee nachtjes en ik vlieg naar Dubai, nog vijf nachtjes en ik zet voet op Zuid Afrikaanse bodem.
Bizar hoe snel de tijd nu gaat.
Kroop het de eerste maanden voorbij, nu vliegen de dagen weg.
Ik heb er ontzettend veel zin in dus dat de tijd vliegt is helemaal niet erg maar het is ook wel een dubbel gevoel.
Ik ga toch voor langere tijd van huis weg, laat hier mijn vertrouwde leventje achter en ga nieuwe dingen ontdekken.
Geweldig, ik kan niet wachten maar spannend is het wel.
Ik heb de Kriebels, reiskriebels en spanningskriebels.

Het proef inpakken is goed gegaan dus dat is een pak van mijn hart.
Mijn mooie idee van Backpack in mijn Koffer gaat dus wel lukken.
Nu was het proef inpakken nog lang niet met al mijn spullen dus ik hoop dat het morgen ook echt past want anders ga ik gillen.
Ik neem echt niet extreem veel mee maar alleen die backpack en mijn medicatie zorgen er voor dat zo’n koffer al snel vol zit.
We zullen het zien morgen!
Ik mag wel 30 kilo mee omdat ik met Emirates vlieg dus dat geeft al een hoop extra ruimte.

Kriebels, Kriebels, Kriebels!

Definitieve logo - Kwa.Mama

Slechte blogger

De laatste tijd ben ik een slechte blogger, sorry.
Voel me nog steeds niet top fit na de vaccinaties en dat ik er gister weer één heb gekregen helpt daarin ook niet mee.
Ben druk bezig met alle voorbereidingen rondom Zuid Afrika en ga dan ook volgende week maandag nog op vakantie.
Ik kwam er van de week achter dat ik gewoon over 1 maand al vertrek naar Zuid Afrika.
De tijd gaat nu heel erg snel! Zeker met nog 8 dagen vakantie tussendoor.
Woensdag ben ik in Den Haag geweest voor mijn visum aanvraag. Het was er lekker druk, vol met studenten die voor stage in Zuid Afrika een visum aan moesten vragen.
In de rij kneep ik hem alweer, aangezien iedereen voor mij in de rij wel weer iets fout had gedaan met de aanvraag. Het lijkt bij niemand in één keer goed te zijn en daar stond ik dan in mijn uppie in de rij te wachten op het vonnis.
Gelukkig bleek bij mij alles in orde te zijn en de aanvraag is geaccepteerd.
Nu gaan de hoge piefen op de ambassade zich buigen over mijn aanvraag en kijken of ze mij een visum voor 1 jaar willen verstrekken.
Duimen!!!
Ik krijg hopelijk ergens volgende week een email met het bericht dat ik mijn visum op kan komen halen.
Weer een ritje naar Den Haag, dat wel.
Je moet er wat voor over hebben om voor een langere periode in Zuid Afrika te gaan wonen.
Ik heb het er nu nog graag voor over want heb er zo onwijs veel zin in!

Nog even goed nieuws om met jullie te delen.
Januari, Februari, Juli en Augustus zijn nu al bijna volledig vol geboekt bij Africa Volunteer Kwa.Mama.
Zo ontzettend gaaf!
Gewoon al 6 boekingen en er lopen nog wat opties.
Ik hoop echt dat het doorzet en dat we er voor kunnen zorgen dat er een constantie bezetting van vrijwilligers is.
Iedereen die vrijwilligerswerk in Zuid Afrika wil gaan doen – Boek bij Kwa.mama! www.africavolunteerkwamama.com
naamloos9

Te lang weggeweest

Al veel te lang heb ik niets geschreven hier.
Vorige week was ik de hele week niet thuis. Ik was een weekje bij mijn Oom, Tante, Nichtje en Achternichtje.
Mijn tante helpen met haar oppas kindjes en veel knuffelen met mijn lieve kleine achternichtje.
Nog even langs bij mijn oma en toen was de week wel vol.
Oja ik heb ook nog de hele week voor ze gekookt, dat had ik beloofd.
Ik heb mijn beroemde pastasalade gemaakt op verzoek van mijn tante, de hartige taart met broccoli en geitenkaas werd aangevraagd door mijn nichtje, risotto werd ook door mijn nichtje verzocht en wel met champignons en daarna nog pannenkoeken die aangevraagd werd door nog een andere loge in huis.
De pannenkoeken waren het minst geslaagd vond ik maar ik hou dan ook niet echt van Pannenkoeken dus denk dat het daar voornamelijk aan lag.

Verder heb ik gister de eerste prikken gehad voor mijn reis naar Afrika.
Heel gedoe en gezeur.
Ik mag niet alles hebben vanwege mijn afweer dus mijn reisplannen zullen ook gewijzigd moeten worden.
Ik mag nu namelijk niet meer alle landen in. Daarnaast is de reiskliniek nu op vakantie dus de rest moet ik ergens anders halen.
Was daar best pissig over want bij deze kreeg ik alles 100% vergoed en nu bij de nieuwe kliniek niet meer.
Dat gaat me nu in ene heel veel extra geld kosten en dat is nou niet echt iets waar ik op zat te wachten.
Heb nu ook koorts en voel me nu niet zo lekker, ik denk een reactie op de vaccinaties van gisteren.
Hopelijk gaat dat snel weg want donderdag staat er alweer een vaccinatie op de planning.
Ook ben ik van plan om morgen richting Den Haag te gaan voor mijn visum aanvraag.

Nog best druk dus!
Over 12 dagen ga ik lekker richting Cyprus.
Heel veel zin in. Heerlijk weekje weinig doen en dobberen in de zee en/of het zwembad.
 

Kuttige Dagen

Het is weer even wat stiller op mijn blog omdat ik ziek ben.
Sinds het weekend is het weer helemaal mis in mijn longen en ben ik flink benauwd.
In combinatie met koorts, pijnlijke klieren en slijm maakt dit dat ik weer een heerlijke infectie opgelopen heb.
Dit betekent weer aan de kuurtjes!
Het is niets anders maar de timing is zoals altijd weer eens verschrikkelijk.

Vandaag is ook nog eens een extra vervelende dag omdat het vandaag 2 jaar geleden is dat mijn moeder overleed.
Deze dagen blijven vreselijk en dat je dan ook nog eens ziek bent maakt het niet makkelijker.
Het gemis is dan misschien nog wel groter.

Lieve Mama voor altijd in mijn hart!

Back Home

Na een paar dagen blog stilte omdat ik in het geweldige Krakau verbleef ben ik er weer.
De foto’s van Krakau ga ik straks allemaal uitzoeken en selecteren en dan zal ik ze natuurlijk aan jullie showen.
Het zullen wel weer meerdere blogjes gaan worden want ik heb veel gezien en gedaan.
Krakau is echt een geweldige stad waar onwijs veel interessante dingen te bekijken zijn.
De geschiedenis die in die stad hangt is overweldigend en daar ik hou enorm van, ik kan daar echt van genieten.
Het waren een paar gave dagen en het hostel waar ik verbleef maakte mijn stedentripje compleet!
Heel snel zullen er blogs volgen over mijn verblijf in Krakau.

Voor ik naar Krakau vertrok was ik nog langs geweest bij de vampiers om bloed af te geven.
Ik heb geen Malaria maar had dat ook niet echt verwacht. Dit kreeg ik dezelfde dag nog te horen dus dat was wel netjes.
Helaas is mijn andere bloed op mysterieuze wijze van de aard bodem verdwenen dus verder geen uitslagen voor mij.
Ik mag morgen weer even langs komen om wat buisjes met bloed te vullen.
Heel fijn, NOT!

Als het goed is krijg ik vandaag mijn rooster van Simbo over welke kinderkampen ik ga begeleiden.
Heel spannend! Waar zal ik ingedeeld worden? Mag ik naar het buitenland of blijf ik in NL? Ben ik ingedeeld bij één van mijn voorkeuren? Welke leeftijden krijg ik in mijn groep? Nou een heleboel vragen die hopelijk vandaag beantwoord gaan worden.

Ik kom snel weer bij jullie terug met nieuwe updates!

Garfield pleister

Vanmorgen voor de zekerheid toch even langs de huisarts geweest. Wou al een paar weken een bloedtest aanvragen en zo kon ik het mooi combineren met het feit dat ik nog steeds niet top fit ben.
Na een kort gesprekje en onderzoekje ging ik dan ook de spreekkamer uit met een bloedtest voor o.a. mijn schildklier en malaria.
Malaria? Ja, ze wilt me toch testen op malaria.
Nu is het zo dat Malaria in principe niet voorkomt in Tunesië maar het is wel Afrika en iemand die uit Afrika terugkomt met koortspieken wordt al snel verdacht van Malaria.

Op naar de bloedzuigers, na eerst 3 buisjes normaal bloed gegeven te hebben blijkt dat je voor de malaria test een ander soort bloed nodig hebt. De malaria parasieten zitten meer in de kleine/smalle uithoeken van je lichaam zoals in je vinger. Een vinger prikje dus maar wel eentje waarbij ze een paar minuten de bloed druppels uit mijn vinger moest knijpen om twee kleine buisjes te vullen.
Als kerst op de taart kreeg ik een mooie Garfield Pleister. Ik ben waarschijnlijk heel flink geweest!image

Alles bij elkaar voel ik mij gelukkig wel wat beter en heb daarom besloten om wel naar Krakau te gaan. Ik ga alleen dus kan zelf beslissen wat ik ga doen, hoeveel ik wil en vooral kan lopen, wanneer ik een uurtje op een terras ga zitten etc.. Omdat het dus helemaal aan mij is, durf ik het wel aan om te gaan. Het wordt er ook nog eens prachtig mooi weer dus dat gaat helemaal goed komen.
Heb er heel veel zin in.
Ik vlieg morgen om 15.15uur met Ryanair naar Krakau en moet dan nog een klein stukje in de trein naar het centrum. Ik ben nu nog wat meer aan het kijken wat ik echt wil zien en doen en dat is een heleboel. Ik zal waarschijnlijk keuzes moeten gaan maken maar als het me heel goed bevalt en ik meer wil zien dan heb ik een mooi excuus om nog eens terug te gaan.

Vervelen

Hum…de titel klinkt wel erg kinderachtig zo op deze manier.
Vervelen!
Ja, dat begint bij mij nu wel echt te komen.
Ik voel me beter maar nog niet goed genoeg om echt dingen te kunnen doen.
De hele dag lezen, tv kijken, op internet en dan zo nu en dan even een rondje lopen, boodschappen doen, naar de fysio of iets anders en dan is mijn dag klaar.
Best wel een beetje saai dus, zeker als je bedenkt dat ik gewoon iemand ben die Doet.
Dingen doen en dan vooral op het gebied van (vrijwilligers)werk omdat dat eigenlijk ook gewoon mijn hobby is. Bezig zijn met kinderen met of en zonder stoornis.
Als ik mij dan maar iets beter voel dan begin ik met plannen maken. Wat kan ik gaan doen? Wanneer zal ik starten?
Ook al ben ik op dit gebied soms hardleers, de ervaring heeft toch wel wat plekken op mijn ziel achtergelaten waardoor ik het steeds moeilijker vind om aan iets te beginnen. Zeker als dat een verplichting inhoudt die ik niet altijd waar kan maken.
Op dit moment sta ik enorm in dubio of ik iets moet gaan doen of dat ik de verveling de overhand laat krijgen maar zo wel echt mijn rust pak.
Ik denk dat de wil om iets te doen toch nog steeds te sterk is en dat ik wel ga starten met iets om toch bezig te kunnen zijn want op dit moment word ik gillend gek van het niets doen.
Moet daarbij gewoon goed letten op de planning en kijken of ik veel rust kan pakken voor, tijdens en na die tijd.

Afscheid nemen bestaat niet

Op dit moment zit ik alweer 3 weken in Davos, of nouja officieel morgen 3 weken.
Elke 3 weken verdwijnen er mensen terug naar huis en komt er de volgende dag een nieuw clubje patienten aan.
Vorige keer was ik het die bij dat nieuwe clubje hoorde maar vanaf morgen ben ik niet meer de nieuwste.
Vanmorgen om 08.00uur vertrokken er vier patienten terug naar Nederland, heerlijk voor hun maar soms is het voor de achterblijvers wel even slikken (En ook wel erg vroeg opstaan op zondagochtend!).
Voor mij was het vandaag extra lastig want mijn lieve vriendinnetje ging terug naar huis en liet mij hier zielig achter. Nee hoor dat zielige valt wel mee maar ik ga haar wel echt heel erg missen en het is toch anders zo zonder haar hier. Gelukkig zien we elkaar snel weer in Nederland als ik over hopelijk 9 weken bij dat groepje mensen hoor dat op zondagochtend 08.00uur in het busje naar het vliegveld stapt. Afscheid nemen bestaat niet en voor ons geldt dat zeker want we gaan niet weg en verlaten elkaar niet.
Morgen avond komt dan een nieuwe club aan en dat is toch altijd weer afwachten want wat voor mensen zouden het zijn? Er zijn 4 mensen naar huis gegaan en er komen er weer 4 voor terug dus het blijft een drukke boel hier. De afdeling zit helemaal vol op het moment met in totaal 28 volwassen patienten.

Gelukkig ben ik weer aan het opknappen van mijn toch wel heftige infectie. Na een dikke week op bed ben ik nu langzaamaan weer bezig om alles weer op te starten. Het duurde even en dat ik halverwege de week er ook nog een heftige verkoudheid bij kreeg hielp niet echt mee. Ik ben nog steeds wel snoterrig en hoest ook nog wat maar het is al 10x beter dan vorig weekend. We komen er wel bovenop! Vanaf morgen mag ik als het goed is weer meer programma gaan volgen en gaat het voor mij eigenlijk pas echt een beetje beginnen. Mijn eerste 3 weken hier bestonden uit intakes en ziek zijn dus helaas heb ik hier nog niets kunnen bereiken. Dat geeft ook wel druk. Een kwart van mijn opname zit er al op en tot nu toe heb ik voor mijn gevoel nog niets gedaan. Nog 9 weken om mijn doelen te behalen. Het lijkt ver weg maar het is nog maar zo’n korte periode.
Ik ben wel weer enorm gemotiveerd en wil zo graag verder dus aan mij zal het niet liggen. Als mijn lichaam ook nog even meewerkt dan heb ik nog wel vertrouwen in een goede afloop. Jammer dat je niet even in een glazen bol kunt kijken om te zien hoe de komende 9 weken gaan lopen.

Abraham en Sarah

Voor vele mensen is het bereiken van 50 jarige leeftijd een mijlpaal. Je wordt een Abraham of Sarah.
Reden voor een groot en uitbundig feest met vaak eigenlijk niet gewenste grote poppen in de tuin en foto´s door de straat van het feestvarken.

Niet iedereen bereikt die mijlpaal van 50 jaar, om verschillende redenen is deze niet altijd haalbaar en verlaat iemand die je dierbaar is al eerder het leven. Geen groot feest op 13/02/2013 maar een dag waarbij ik weer keihard herrinnert wordt aan het gemis, de pijn, het verdriet.
Op 13/02/1963 is mijn moeder geboren en in juli 2011 verliet zij het leven. Dit jaar, vandaag, zou ze 50 jaar zijn geworden maar die leeftijd heeft ze nooit mogen bereiken. 48 jaar is ze geworden en het gemis voor mij en iedereen die haar heeft mogen kennen is nog steeds enorm groot.
Deze dag is voor mij/ons dus geen feestdag.
Het is wel een dag waarbij ik veel aan mijn moeder denk en ook kan denken aan de mooie dingen samen met haar. Je staat er op zo´n dag nog even iets meer bij stil.

Ik heb een tijdje getwijfeld of ik dit wel hier wou plaatsen maar ik vind dat dit juist bij mijn leven hoort en ook maakt hoe mijn blog is en wie ik ben. Het hoort bij mij en ik kan het niet los zien.

Voor de begrafenis heb ik het liedje van Karin Bloemen – Geen kind meer ingezongen en deze is toen afgespeeld. Het leek mij een mooie gelegenheid om dat liedje ook hier te plaatsen. Het verwoord zo prachtig wat er gebeurd als je moeder sterft. De dag waarop je nooit meer kind zult zijn.

Ik weet nog niet hoe ik hier een filmpje moet plaatsen, dus hierbij de link:  http://youtu.be/A_IvLR7FTCM

Lieve mama, Voor altijd in mijn hart!