Categorie archief: Personal

Beide voeten op Nederlandse bodem

Voor vele zal dit als een verassing komen.
Mijn voeten staan sinds een paar dagen weer op Nederlandse bodem.
Dit is een paar weken eerder dan gepland en hier heb ik zo mijn reden voor.
Die ga ik hier verder niet toelichten want dit is persoonlijk en is niet mijn verhaal om te vertellen.
Het heeft deze keer in elk geval niets te maken met mijn gezondheid en ik heb geen nieuwe ziekenhuis verhaal om te vertellen.
De komende tijd zal ik jullie nog meerdere keren meenemen naar Zuid Afrika want er staan nog heel wat blogs en foto’s in de rij.

Advertenties

Het dieet dat altijd werkt. Succes gegarandeerd. Het buikgriep dieet.

Inmiddels bevind ik mij weer een beetje in het land der levende.
De afgelopen week ben ik behoorlijk ziek geweest en zag ik de bui alweer hangen.
Vorig weekend begon het met mijn longen die gingen opspelen en maandag had ik duidelijk een longinfectie te pakken.
Dinsdag daarom in mijn bed gebleven maar in plaats van dat ik mij beter ging voelen werd ik alleen maar zieker.
Buikgriep! Inmiddels liep ik aan alle kanten leeg en zag ik mijn reis alweer in duigen vallen.
Gelukkig lijkt het er nu op dat ik toch nog op tijd opgeknapt ben om dinsdag in het vliegtuig naar Kaapstad te stappen. Daar zal ik nog wel even een paar dagen rustig aan moeten doen om weer op krachten te komen maar ik kan in elk geval gaan!
Ik zal jullie natuurlijk op de hoogte gaan houden van al mijn avonturen tijdens mijn reis. Hoe vaak dit zal gaan gebeuren hangt helemaal af van de wifi mogelijkheden en hoeveel tijd en energie ik over heb.
Vandaag doe ik in elk geval nog rustig aan en morgen ga ik mijn koffer inpakken en verder ook weinig bijzonders doen. Om op die manier zo fit mogelijk het vliegtuig in te stappen!

Mijn leven in een township – van kikker in mijn schoen tot aan frustraties weg knuffelen

Op dit moment is iedereen naar het strand voor een grote schoonmaak. Samen met de jeugd uit Shakashead zijn ze naar het strand gegaan om daar op te ruimen. Vanwege mijn enkel is het te pijnlijk om te lopen in het losse zand en dus heb ik even rustig de tijd om mijn blog bij te werken.
Ik wil deze blog al een paar dagen schrijven maar elke keer kwam er wel wat tussen. Soms zijn de dagen hier best hectisch en lijken er maar 12 i.p.v. 24 uur in een dag te zitten.
Het was dan ook bedoeld als een Ik ben hier nu een maand blog maar inmiddels is dat alweer bijna 5 weken.
Ja, ik zit hier echt alweer langer dan een maand en zit dus al op 1/3 van mijn verblijf in Zuid Afrika. De tijd vliegt maar als ik denk aan wat er nog komen gaat kan ik niet wachten om de rest van mijn tijd hier vol te maken.

Mijn leven in een township
Ik woon en leef nu in het township Shakashead. Een township dat vlakbij Ballito aan de noordkust van Zuid Afrika ligt. Het is een redelijk groot township waar waarschijnlijk zo goed als alleen maar zwarte Afrikanen wonen. Dit zijn voornamelijk Zulu’s maar ook mensen uit buurlanden als Mozambique en Zimbabwe.
Mijn leven hier is niet heel primitief. Er is gewoon stromend water en elektriciteit en een prima badkamer.
Ik slaap op het vrijwilligersproject Africa Volunteer Kwa.Mama, waar er een vrijwilligerskamer is voor 4 personen. Op dit moment slapen we hier ook met 4 personen (Charlotte en Roseri uit Nederland en Sara uit België).
Verder is het hier bij Kwa.Mama inmiddels meer een hotel aan het worden. We wonen hier nu met 15 personen en dat is soms best wel een drukte en chaos.
Frieda de oprichtster van Kwa.Mama heeft haar plekje hier gevonden en daarnaast wonen er nog 5 familieleden van Frieda (vader, moeder en 3 kinderen). Ze zitten op dit moment in moeilijk vaarwater en Kwa.Mama is voor hun een plek om tot rust te komen en hun leven weer op de rails te krijgen. Welcome is onze eigen klusjesman en dan hebben we nog Nopomezu met haar 3 kinderen (Balenke, Pearl en Ntando).
Het is hier relatief veilig. Relatief omdat het voor ons hier bij Kwa.Mama eigenlijk gewoon heel erg veilig is maar er gebeuren nog altijd verschrikkelijke dingen in het township.
Ik kan hier in principe gewoon alleen rondlopen en iets gaan halen bij de lokale winkel. Dit betekend trouwens wel vaak dat je op een gegeven moment aan elke vinger een kind hebt hangen en dat de rest van je lichaam bedekt is met andere kinderhanden. Het is bizar, mooi en verdrietig tegelijk.
Het is de bedoeling om hier nog een fotoserie in het township te gaan maken en dan kan ik jullie echt even meenemen Shakashead in.
Het leven in een township maakt ook dat je soms een kikker in je schoen vindt en je moet dealen met een hoop viezigheid, harde muziek en insecten.

Kwa.Mama Care Centre
Nu dat ik hier een maand ben heb ik alweer heel wat gezien en gedaan bij Kwa.Mama.
We werken hier voornamelijk in de ochtenduren. Tussen 8.00uur en 10.00uur proberen we een educatief programma aan te bieden aan de pre school kinderen in de leeftijd van 2 tot 6 jaar oud. Vanaf 10.00uur proberen we dan wat gestructureerder te spelen en na de lunch en het middagdutje is het vrij spelen. Was dit in eerste instantie een programma dat de vrijwilligers draaide, nu proberen we de leerkrachten het meeste zelf te laten doen en zijn wij er ter ondersteuning. Dit brengt veel frustraties met zich mee. Ze willen wel maar doen het niet en daarnaast is er ook echt een enorm cultuurverschil en communicatiekloof. Gelukkig gaat het wel steeds beter maar ik zelf heb er een hard hoofd in dat dit zo blijft als er geen vrijwilligers meer zijn. Dat is erg lastig want dweilen we dan niet met de kraan open? Punten waar ik tegenaan blijf lopen en waardoor ik soms dagen heb dat ik mijzelf behoorlijk in de weg zit. Ik kwam hier terug om afsluiting te vinden maar het zal altijd moeilijk blijven om Kwa.Mama geheel los te laten.
Het aantal kinderen begint langzaam maar gestaag op te lopen en er zijn dagen dat we al boven de 70 kinderen hebben. We hebben te weinig leerkrachten (4) en zijn op zoek naar twee nieuwe, het liefst Engels sprekende, leerkrachten. Leerkrachten betekend hier trouwens niets meer dan medewerkers die voor de kinderen zorgen. Vaak kunnen ze zelf niet eens lezen en/of schrijven en is het Engels belabberd. Er is totaal geen opleiding of training geweest en het is daarom ook niet zo gek dat ze vaak gewoon niet weten wat te doen. Dat ze er dan dus elke keer weer voor kiezen om een doos met blokken leeg te gooien zonder enige structuur is te begrijpen. Ik wil mij daarom het liefste focussen op de training van de leerkrachten en proberen het verder los te laten. Loslaten is alleen erg moeilijk, voor alle vrijwilligers hier en dan ben je al snel weer een deel aan het overnemen terwijl dat niet de bedoeling was.
Gelukkig heb ik alle tijd om al mijn frustraties weg te knuffelen met de kinderen die hier elke dag weer komen en een glimlach op mijn gezicht toveren.

Gezondheid
Sinds ik hier ben heb ik al 3 keer een ambulance gezien, ben ik twee keer bij de huisarts geweest en heb ik er een ziekenhuisbezoek opzitten.
Dit godzijdank allemaal niet voor mij en ik kan dus gelukkig zeggen dat ik er tot nu toe goed doorheen kom.
Deze maand ben ik ongeveer 4 dagen echt ziek geweest en dat was wel even schrikken. Aangezien mijn darmen opspeelde en dit was de vorige keer waardoor ik in het ziekenhuis belandde. Ik ben meteen begonnen met medicatie en dit lijkt geholpen te hebben want ik heb het er zonder ziekenhuis bezoek af weten te brengen.
Mijn longen houden aardig stand, al hebben ze hun ups en downs. Het klimaat hier doet mijn longen goed, al zitten er wel eens wat vochtige/benauwde dagen tussen. Ik zit vlakbij de zee en de zoute lucht vinden mijn longen prettig.
Een minpuntje hier in Zuid Afrika is dat echt iedereen lijkt te roken. Dit breekt mij sommige dagen wel op en dat maakt het allemaal wat lastiger. Ook hier bij Kwa.Mama wonen een aantal kettingrokers en ondanks dat ze proberen niet in mijn buurt te roken blijf ik er last van houden. Het is soms ook wel heel frustrerend om te merken dat ik zoveel minder energie heb dan de rest en eigenlijk een ochtendje werken niet volhoudt. Ik trek mij dan ook wat sneller terug en lig meestal in de middag 2 uur in bed om bij te slapen om vervolgens in de avond weer vroeg naar bed te gaan. Op die manier houd ik het allemaal wel vol maar niet zoals ik het graag zou zien.
Ondanks dat ik zelf dus nog niet naar een dokter ben geweest, heb ik er wel heel wat gezien.
Er lijkt een soort ongeluks golf door Kwa.Mama heen te waaien. We hebben namelijk nu al 3 keer een ambulance moeten bellen voor één van de kinderen.
In mijn eerste week kreeg een 5 jarig jongentje een epileptische aanval/koortsstuip in de klas. Dit was heel akelig om te zien. Aangezien de “echte” ambulance niet kwam heeft de brandweer hem meegenomen op de achterbank. De volgende ochtend stond ditzelfde jongentje gewoon weer aan de poort, zonder uitleg van mama of papa.
Vervolgens viel er een meisje op het asfalt waarbij ze een nare snee opliep in haar gezicht. Normaal bel je hier in Nederland zeker geen ambulance voor maar hier lijkt het allemaal wat gebruikelijker. Daarnaast is het vaak erg lastig om ouders te bereiken en hebben die vaak geen geld om de kinderen naar de dokter te brengen. Dan is de ambulance hier een goed en gratis alternatief om een kind toch bij de dokter te krijgen.
Het laatste geval was afgelopen donderdag waarbij een jongentje van een 2 meter hoog klimrek afviel. Hij had erg last van zijn arm en na wat wikken en wegen toch besloten om de ambulance te laten komen zodat er naar gekeken kon worden. Hier hebben we nog niet weer een update van gehad dus ik ben erg benieuwd hoe dat is afgelopen.
Gister ben ik met Danny en zijn moeder naar het ziekenhuis geweest. Ik vond dit zelf vooral interessant om het verschil te kunnen zien tussen het privé ziekenhuis waar ik heb gelegen en een overheidsziekenhuis.
Danny was zo goed als blind en had een lens spoeling nodig aan beide ogen. Het eerste oog is inmiddels gespoeld en gister ging hij terug voor controle. Alles ziet er goed uit en het lijkt erop dat hij met dat oog nu ook echt veel meer kan zien. 16 maart gaat hij terug voor zijn andere oog en hopelijk gaat er dan een wereld voor hem open.

Loadshedding
Op dit moment is er in Zuid Afrika een stroom tekort.
Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Voornamelijk door alles slecht te onderhouden waardoor de elektriciteit centrales er mee op houden. Om de last te verdelen vinden er nu op gezette tijden Power Cuts plaats. Dit noemen ze loadshedding en houdt in dat je om een bepaalde tijd geen elektriciteit hebt. Dit gebeurd soms op de meeste irritante tijdens zoals 18.00uur tot 20.30uur.
Dit loadshedding vindt plaats in geheel Zuid Afrika en iedereen heeft er dus last van. De laatste dagen gaat het goed (Afkloppen!) maar soms hebben we dagen achter elkaar dat we wel 2x per dag loadshedding hebben.
Welkom in Afrika!

Reizen
Had ik voordat ik vertrok niets gepland aan reizen, heb ik inmiddels grootste plannen.
Ik ben net terug van de 7 daagse tour die echt geweldig was en waar ik in aparte blogs meer over zal vertellen en laten zien.
10 maart vlieg ik naar Kaapstad om daar een kleine week te blijven. Kaapstad ken ik redelijk goed van mijn eerste bezoek aan Zuid Afrika en ik wil hier heel erg graag weer naar terug. Dat gaat nu werkelijkheid worden!
Vervolgens zal ik van Kaapstad met de bazbus terugreizen naar Durban. In mijn tweede week hier kreeg ik een hele gave samenwerking aangeboden door de bazbus. De bazbus is bezig met een nieuwe website en ik mag hiervoor de foto’s gaan maken. In ruil hiervoor mag ik gratis met de bazbus reizen en kan ik de rest van Zuid Afrika gaan ontdekken.
Dit zal ik waarschijnlijk zo’n 3 weken gaan doen dus in totaal ben ik dan een maand onderweg. Als ik dan terugkom heb ik nog een paar weken bij Kwa.Mama om dan 24 april weer naar Nederland te vliegen.
Eind april klinkt nog heel ver weg maar zal waarschijnlijk heel snel dichterbij komen.

Toekomst
De tijd dat ik hier ben is voor mij ook een belangrijke kijk naar de toekomst.
Wat wil ik, wat kan ik en hoe ga ik dat doen. Vragen die door mijn hoofd blijven spoken.
Ook de toekomst van wat ik nog wil en kan met Kwa.Mama en hoe daar dan mee om te gaan.
Voor mij is nu wel zo goed als zeker dat een langere periode bij Kwa.Mama niet gaat werken. De rook nekt mijn longen en mijn darmen zijn hier toch ook niet altijd blij.
Voldoende reden om te zeggen dat het geen goed idee zou zijn en dat ik dat moet laten varen.
Ik heb gelukkig nog even de tijd om uit te pluizen wat ik ga doen als ik weer terug ben in Nederland en een kant en klaar antwoord zal hier vast ook niet ontstaan.
Het zal hoe dan ook een leerzame periode gaan worden met het reizen en mijn laatste tijd bij Kwa.Mama.

Home Sweet Home in Zuid Afrika

Inmiddels zit ik al bijna twee weken in Zuid Afrika en heb ik nog geen teken ven leven gegeven.
De tijd gaat hier snel maar toch ook weer langzaam.
Mijn hoofd zit vol en ik weet niet goed wat en hoe ik het allemaal op wil schrijven.
Ik loop soms over van frustratie over hoe de dingen hier lopen en probeer alles weer een plekje te geven.
Het voelt hier als thuiskomen maar toch ook weer heel vreemd. Alles is veranderd sinds mijn vertrek en het is omschakelen van het Toen naar Nu. Het verleden is het verleden en we moeten het nu doen met wat we hebben.
Dat is niet altijd makkelijk en in mijn ogen ook niet altijd de beste optie maar wat heb ik voor keuze?

Het werken bij Kwa.Mama begon meteen de volgende ochtend na mijn aankomst en inmiddels loopt dit redelijk goed. Al zal dit hier altijd met ups&downs en vooral frustraties gepaard gaan.
We zitten hier nu met 4 vrijwilligers ( al is eentje nu 3 weken reizen ) en dat is heel erg prettig. Deed ik de vorige keer alles alleen, nu heb ik nog 3 anderen waarmee ik kan overleggen en de last mee kan delen.
De afgelopen dagen heb ik mij in de ochtend vooral bezig gehouden met de kinderen vast te leggen op de foto. Dit is met 60+ kinderen een hele opgave en kost dus ook aardig veel tijd. Ik ben dan ook nog niet klaar en ga er deze week dus vrolijk mee verder.
De middagen verschillen van iets doen met de kinderen tot aan een siësta houden of ergens naar toegaan zoals het strand of het winkelcentrum.
In het weekend proberen we leuke dingen te plannen en ook zijn we bezig om een tripje te organiseren naar een Safaripark en Drakensberg.
Ook wil ik kijken of ik toch ook echt een tijdje kan gaan reizen. Mijn plan nu is om naar Kaapstad te vliegen halverwege Maart en dan vanuit daar met de BazBus terug te reizen naar mijn thuisbasis. Dit kan ik dan zo snel of langzaam doen als ik zelf wil. Zolang ik maar voor 24 april terug ben om mijn vliegtuig terug naar Nederland te halen.

Later zal ik meer en meer vertellen over mijn Leven in een township.
Voor nu ga ik het hierbij laten.
Maar natuurlijk niet voordat ik een aantal van de foto’s van mijn schatjes aan jullie heb laten zien.

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-21

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-33

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-52

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-61

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-64

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-71

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-76

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-4

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-15

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-44

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-64

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa-71

De Tijd Vliegt. Ik ga naar Zuid Afrika!!!

Als je vooraan een tijdscyclus staat dan denk je altijd, het duurt nog zo lang! Kijk je achteraf terug dan zegt iedereen: De tijd vliegt!
Zo voelt het voor mij ook wel een beetje.
Vooral de laatste paar weken zijn voorbij gevlogen. Dit komt ook wel doordat ik mijn enkelbanden scheurde en er snel bovenop moest komen en dat mijn lever ook nog roet in het eten strooide.
Gelukkig kan ik gewoon gaan.
Ik loop alweer redelijk goed, ook al is dit nog wel met een brace. Al ben ik daar hopelijk over een paar weken ook vanaf. Mijn lever is niet goed maar geen reden om nu niet naar Zuid Afrika te gaan omdat hij niet zo 1-2-3 uit zal vallen. Na Zuid Afrika ga ik daarvoor verder de medische molen in maar een grote kans is dat het komt door de prednison. Die prednison hoop ik in Zuid Afrika tot 0,0 te brengen doordat het klimaat daar een stuk beter is dan hier in het Winterse Nederland.
Het is een mooi doel maar alleen als het echt lukt, ik ga niets forceren want deze keer staan er toch echt geen ziekenhuis bezoeken op de planning.
Mijn koffer is zo goed als ingepakt en weegt nu rond de 19 kilo. Ik vlieg met Emirates en mag 30 kilo bagage meenemen dus ik heb dat heel netjes gedaan, al zeg ik het zelf. Morgen de laatste kleine dingen er nog bij in en dan kan ik echt vertrekken. Vanavond ga ik nog lekker uiteten met mijn familie, even wat afleiding zodat ik niet zo zit te stressen op de bank.

Het vliegen blijft een issue voor mij. De ene keer kijk ik er meer tegenop dan de andere keer maar nu met twee lange vluchten voor de boeg knijp ik hem alweer een tijdje.
Ik kan daar al weken van te voren mee bezig zijn maar als het dan zo ver is stap ik echt wel in. Ik moet wel als ik wil blijven reizen en dingen wil zien. Dus elke keer stap ik ondanks mijn vliegangst weer in en ben ik erg blij als ik weer veilig op de grond sta.
Ik vlieg vanaf Düsseldorf, voor mij de eerste keer vanaf dat vliegveld dus ik ben erg benieuwd.
Om 20.45uur vlieg ik naar Dubai waar ik dan om 06.00uur in de ochtend aankom, na ongeveer 6 uur vliegen. Dat wordt dus wel een nachtje doorhalen want slapen in een vliegtuig lukt mij eigenlijk nooit en dan is 6 uur ook wel weer vrij kort. Voor mijn tijdsgevoel land ik dan dus rond 3.00uur Nederlandse tijd in Dubai.
Ik heb ongeveer 4 uur overstap tijd dus kan een beetje rondkijken en een ontbijtje eten en vlieg dan door naar Durban. Dit is een vlucht van dik 8 uur en het is vaak een vrij turbulente vlucht dus daar kijk ik absoluut niet naar uit. De vorige keer was ik nogal misselijk door de turbulentie dus deze keer gaan er reistabletjes mee in de handbagage.

Rond 17.00uur sta ik dan op Zuid Afrikaanse bodem en niet veel later kan ik dan alle lieve mensen weer in mijn armen sluiten. Ik kan niet wachten om iedereen weer te zien en om aan de slag te gaan bij Kwa.Mama maar ook om veel leuke dingen te gaan doen en zien.
Op dit moment zijn er nog 3 andere vrijwilligers (2 uit Nederland en 1 uit België) en het plan is om samen naar het Krugerpark te gaan. Dat zou echt heel erg tof zijn!
Verder moet ik even kijken wat ik nog meer ga doen qua reizen. Ik zou heel graag weer naar Kaapstad willen maar dit ligt bijna helemaal aan de andere kant van het land en aangezien Zuid Afrika GROOT is, is dat gewoon heel erg ver weg. Ik moet dus even kijken of dat er in zit of niet.
Ter plekke zie ik wel hoe het loopt, hoe ik mij voel en waar ik en de rest zin in hebben.
Het gaat hoe dan ook een te gekke tijd worden.
Een tijd waarin ik hoop veel te zien en te doen, veel te leren en vooral ook een keuze te kunnen gaan maken voor mijn toekomst!

Een ongeluk zit in een scheve stoeptegel

Even een kort berichtje als levensteken!
Ja, ik leef nog en ben mijn blog niet vergeten.
De dag voor kerst liep ik van de bushalte naar mijn vaders huis en bracht een scheve stoeptegel mijn plannen geheel in de war.
Ik heb mijn enkelbanden gescheurd en sindsdien ga ik strompelend het leven door.
De eerste paar dagen had ik ontzettend veel pijn, dit is nu gelukkig wel afgezakt maar heel erg mobiel ben ik nog niet.
Mijn enkel is nu ingetaped en vanavond ga ik met de fysio verder kijken naar de mogelijkheden. Aangezien ik over 3 weken naar Zuid Afrika vlieg is er wel een beetje haast bij. Ik hoef echt niet uren te kunnen lopen tegen die tijd maar ik moet zeker mobieler zijn dan ik nu ben.
Alleen al op het vliegveld zal ik een aardig stuk moeten kunnen lopen.
Al met al overheerst de pech weer in mijn leven en kon dit ongelukje er ook nog wel bij.
Op dit moment bivakkeer ik nog bij mijn vader thuis omdat ik nog vrij weinig kan maar over een paar dagen vertrek ik weer naar mijn eigen huisje en zal ik ook weer wat meer aandacht aan mijn blog gaan besteden.

Fijne kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar

Ik wil jullie allemaal Fijne kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar wensen.

Vanavond ga ik gourmetten bij mijn vader met mijn zusje en haar vriendje en doen we cadeautjes. Eerst mag ik zo nog op weg naar het AMC voor de lever echo.

Eerste kerstdag begint met een brunch bij mijn vader en daarna is het hopelijk droog voor onze traditie om dan naar de schaapskooi te gaan. In de avond maken we allemaal een gang.
Ik heb dit jaar het toetje en ga Chocolade/DaimMouse met een torentje van biscuitcake met kersen en passievruchtenroom maken.

Tweede kerstdag ga ik naar Leeuwarden en daar blijf ik t/m Oud&Nieuw.

En daarna is het nog wat ziekenhuisbezoekjes, naar de tandarts en dan koffer inpakken en op naar Zuid Afrika. 2015 begint voor mij met 3 maanden Zuid Afrika. Een beter start kun je niet maken toch?

Fijne feestdagen!!!!