Tagarchief: bloedprikken

Garfield pleister

Vanmorgen voor de zekerheid toch even langs de huisarts geweest. Wou al een paar weken een bloedtest aanvragen en zo kon ik het mooi combineren met het feit dat ik nog steeds niet top fit ben.
Na een kort gesprekje en onderzoekje ging ik dan ook de spreekkamer uit met een bloedtest voor o.a. mijn schildklier en malaria.
Malaria? Ja, ze wilt me toch testen op malaria.
Nu is het zo dat Malaria in principe niet voorkomt in Tunesië maar het is wel Afrika en iemand die uit Afrika terugkomt met koortspieken wordt al snel verdacht van Malaria.

Op naar de bloedzuigers, na eerst 3 buisjes normaal bloed gegeven te hebben blijkt dat je voor de malaria test een ander soort bloed nodig hebt. De malaria parasieten zitten meer in de kleine/smalle uithoeken van je lichaam zoals in je vinger. Een vinger prikje dus maar wel eentje waarbij ze een paar minuten de bloed druppels uit mijn vinger moest knijpen om twee kleine buisjes te vullen.
Als kerst op de taart kreeg ik een mooie Garfield Pleister. Ik ben waarschijnlijk heel flink geweest!image

Alles bij elkaar voel ik mij gelukkig wel wat beter en heb daarom besloten om wel naar Krakau te gaan. Ik ga alleen dus kan zelf beslissen wat ik ga doen, hoeveel ik wil en vooral kan lopen, wanneer ik een uurtje op een terras ga zitten etc.. Omdat het dus helemaal aan mij is, durf ik het wel aan om te gaan. Het wordt er ook nog eens prachtig mooi weer dus dat gaat helemaal goed komen.
Heb er heel veel zin in.
Ik vlieg morgen om 15.15uur met Ryanair naar Krakau en moet dan nog een klein stukje in de trein naar het centrum. Ik ben nu nog wat meer aan het kijken wat ik echt wil zien en doen en dat is een heleboel. Ik zal waarschijnlijk keuzes moeten gaan maken maar als het me heel goed bevalt en ik meer wil zien dan heb ik een mooi excuus om nog eens terug te gaan.

Advertenties

Chef de Clinique

Vandaag was het zo ver, op bezoek bij Chef de Clinique.
Het is niet veel anders dan een longarts, alleen dan eentje die net een stapje hoger staat. Volgens mij is het een soort hoofd van de afdeling longziekte.
Het was een hele aardige vrouw die wel wat goede dingen zei.
Of het echt een doorbraak voor mij gaat betekenen weet ik niet maar het begin is er.
Het eerste bloed is afgetapt, beetje jammer dat ze de eerste keer mis prikte bij het lab, om mijn afweer te testen. Morgen staat er een zweettest op de planning om CF oftewel Taaislijmziekte uit te sluiten.
Op 13 mei heb ik weer een afspraak om de uitslagen te bespreken en te kijken hoe het gaat. Ik ga de prednison langzaam afbouwen omdat ze denkt dat dat voor mij niet het juiste middel is. Daar ben ik het zeker wel mee eens. Ik reageer er weinig tot niet op en toch blijven ze mij altijd volstoppen met dit paardenmiddel. We gaan kijken of het nu lukt om af te bouwen en dan ben ik hopelijk van die troep af. Wat wel fijn zou zijn is dat ze dan met een alternatief komt voor de periodes dat het niet goed gaat. Dat is nu voor latere zorg en dat moet hopelijk ook wel goed komen. Als het weer slechter gaat de komende weken tot aan de afspraak moest ik ook gewoon bellen en dan gingen we op dat moment kijken wat we het beste kunnen doen.
Nu eerst morgen de zweettest, om 13.30uur mag ik mij melden bij het laboratorium en dan gaan ze wat zweet van mij aftappen.

Hoe gaat het dan nu?
Nou ik krabbel langzaam weer omhoog.
Ik voel mij nog niet top maar probeer langzaam aan alles weer wat op te bouwen.
Elke dag een stapje verder.
Na een druk maar heel gezellig weekend was ik gister wel helemaal gesloopt en ik was zo moe dat ik er misselijk van was en zelfs heb moeten overgeven. Dat geeft toch wel weer even aan dat ik niet zo goed ben als ik mezelf soms doe geloven. Na een nachtje slapen voel ik mij nu wel weer wat beter en hou mijn eten weer binnen.
Het hoesten en de benauwdheid worden minder maar ik ben er helaas nog niet helemaal. Alles kost gewoon erg veel energie en daarom breng ik nog veel tijd door op de bank.
We bouwen het rustig op en dan komen we er wel.
Ik heb heel veel leuke dingen op de planning staan waar ik toch wel een stapje beter voor moet zijn om dat aan te kunnen dus daar ga ik naar toe werken.
Ik kom er wel!

Bloedprikken in de Twilight Zone

IMG_0552
Vlak voor vertrek naar Zwitserland aanstaande maandag mocht ik vanmiddag nog even in het ziekenhuis verschijnen. Sinds het weekend voel ik me niet zo lekker en eigenlijk lopen mijn darmen sinds december al te rommelen. Na uitsluiting van blaasontsteking toch maar contact opgenomen met de Maag Darm Lever (MDL) arts. Want met vertrek maandag voor mijn longen kan ik er niet ook nog gezeur van mijn darmen bij hebben. Na overleg was de conclusie: Bloedprikken en een potje met inhoud inleveren.

Aangezien ik me nu niet lekker voel en met wat koorts voornamelijk op de bank doorbreng was mijn vader zo lief om mij vanmiddag met de auto naar het ziekenhuis te brengen.
Het is in een ziekenhuis dat toch al snel 20/30 minuten rijden is met de auto en met het OV doe ik er zeker nog een keer het dubbele van die tijd over om er te komen. Geen pretje als je je niet lekker voelt dus mijn Lieve Papa offerde een vrije middag voor mijn ziekenhuisbezoekje op.

Op naar het ziekenhuis.
Eerst langs Poli 53 om de lab formulieren op te halen.
Eentje voor het bloed en eentje voor het potje.
Op naar Poli 41 om bloed af te laten tappen. Een nummertje trekken en via de receptie kom je dan na even wachten in het martelkamertje terecht.
A265 mag naar Kamer 2.
Dat ben ik!!! Nu heb ik totaal geen moeite met bloedprikken dus als ik niet te ziek ben dan huppel ik het martelkamertje zo naar binnen.
Dus ik naar kamer 2, zit daar al iemand binnen. Huh? Ik ben toch echt A265 hoor.
Nou ik die kamer maar weer uit en nu? De vrouw aan de receptie bevestigde dat ik naar kamer 2 moest. Maar ja er zit al iemand mevrouw dus dat is toch een beetje lastig.
Inmiddels mocht nummer A266 naar kamer 6 en zo kwam ik met mijn A265 in een soort Twilight Zone terecht.
IMG_0553
Kamer 2 bleef ook maar bezet en toen Mevrouw A266 uit kamer 6 ontsnapt was ben ik daar maar even gaan vragen wat ik nou moest doen met mijn Twilight Zone nummer.
Uiteraard had Kamer 6 net een Spoed aanvraag tussendoor waardoor nummer A268 voor mocht maar daarna zou ze mij dan echt gaan prikken.
Na lang wachten want A268 bleek iemand te zijn die lastig te prikken was mocht ik mij dan eindelijk in kamer 6 begeven.
Naald er in, Bloed er uit, Verbandje er om en Ik weer uit het kamertje.
Zo kan het dus ook!! En dan ben ik zelfs ook nog iemand die lastig te prikken is.
IMG_0556
Tot zo ver mijn bloedprik avontuur en als je nou gezond bent als een vis dan is het allemaal best grappig maar meestal lopen er geen gezonde vissen rond in een ziekenhuis en dan zijn zulke acties best frustrerend. Zo ben je al snel een hele middag kwijt aan een ziekenhuis bezoekje.
Vrijdag bellen ze mij op met de uitslag en dan kijken we even hoe nu verder want vanaf volgende week wil ik helemaal gaan voor mijn revalidatie in Davos en tegensputterende darmen zijn niet welkom in Zwitserland!