Tagarchief: reizen

Wat doe ik nu? – Een persoonlijke update

Na 1,5 jaar blog stilte krijg ik regelmatig de vraag: Wat heb je de afgelopen 1.5 jaar gedaan en wat doe je nu dan?
Best een legitieme vraag en dus vond ik dat ik die maar eens moest beantwoorden.

2 jaar geleden rond deze tijd zat ik voor de derde keer in Zuid Afrika.
Het land waar ik mijn hart aan verloren heb en waar ik hoop nog veel vaker te gaan komen.
Na de toch wel wat traumatische ziekenhuiservaring in 2013 had ik nooit het gevoel mijn periode in Zuid Afrika goed afgesloten te hebben. Begin 2015 vertrok ik dus weer richting dit prachtige land en het mooie project Kwa.Mama.
Hier heb ik weer een geweldige tijd gehad en ook veel gezien van het land door met de Bazbus te mogen rondreizen.
Wel was ik in die periode erg bezig met: Wat nu?
Vanuit Zuid Afrika heb ik meerdere sollicitatie brieven geschreven en bij thuiskomst mocht ik bij meerdere organisaties op gesprek komen.

Vrijwilligerswerk Zuid Afrika - Volunteer South Africa - Safari Hluhluwe-48

Zo sprong ik vanuit Zuid Afrika het werkende leven in.
Met op een gegeven moment vijf verschillende 0-uren contracten op zak had ik het werk redelijk voor het uitkiezen. Maar echt gelukkig werd ik niet van de onzekerheid.
Gelukkig mocht ik in maart 2016 een zwangerschapsvervanging doen bij Kentalis Rotsoord. Een school voor speciaal basisonderwijs. Het is een cluster 2 school en dit houdt in dat er kinderen komen met ernstige Taal en/of Spraakproblemen zoals Taalontwikkelingsstoornis, autisme of slechthorendheid. Hier stond ik samen met een leerkracht in een kleutergroep en ik had het er geweldig naar mijn zin.
Het was tot het einde van het schooljaar spannend of ik mocht blijven en terug kon komen in het nieuwe schooljaar. Uiteindelijk had ik het geluk dat ik mocht blijven en een vaste baan aangeboden kreeg. Echt heel blij was ik! Het is echt een super leuke plek om de komende periode te kunnen blijven werken.
Hier werk ik nu dus ook nog steeds met erg veel plezier. Ook dit jaar weer in een kleutergroep en wat zijn kleuters toch leuk. 14 hele verschillende jongens en meisjes die ik dit schooljaar weer een stapje op weg mag helpen.

Maar niet alleen werk is hetgene dat veranderd is de afgelopen periode.
Na lang wikken&wegen ben ik namelijk ook weer een nieuwe studie begonnen.
Ik heb lang getwijfeld over wat ik wou gaan doen en vooral wat ik kon gaan doen.
Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en ben ik nu nog steeds gelukkig met die keuze.
Op dit moment zit ik in mijn 2de jaar van de Post-HBO opleiding Psychomotorische Kindertherapie.
Een hele mond vol! Het is een opleiding van 3 jaar die ik in deeltijd volg. Dit houdt in dat ik om de week op een zaterdag een dag naar school ga. Daarnaast heb ik natuurlijk ook wel tijd nodig voor thuisstudie en in mijn 3de jaar zal ik stage moeten lopen en een scriptie schrijven. Vooral naar die stage kijk ik enorm uit, ook al is het ook wel erg spannend.
Je wordt bij deze studie opgeleid tot Psychomotorisch kindertherapeut. Het is dus een erg specialistische opleiding die gericht is op kinderen en jongeren.
In het kort leg ik PMKT vaak uit als een therapie waarbij niet praten maar Doen, Ervaren en Bewegen centraal staat. Doormiddel van Doen en Ervaren probeer je als therapeut het kind op weg te helpen in zijn of haar ontwikkeling.
Je kunt er meer over lezen op: http://nvpmkt.nl/werkwijze/
Er wordt gekeken naar het hele kind en niet naar maar een klein stukje er van.
Sensorisch, motorisch, emotioneel, sociaal en cognitief.
Het kind, het gedrag en de omgeving wordt meegenomen.
Met vakken als Neurobiologie, diagnostiek, pschypathologie en psychomotoriek doe ik veel kennis op maar ook tijdens de opleiding staat Bewegen al centraal. Dus ik mag zelf ook lekker veel doen! Spelletjes in de gymzaal, trampoline springen en ringzwaaien, muzikale vaardigheden en dansen.
Soms voel ik mijzelf ook weer een beetje kind!
Ik kan het echt iedereen aanraden.. Dus als je interesse hebt in deze studie. Stuur mij even een berichtje of kijk op de website van PMKT-opleiding: http://www.pmkt-opleiding.nl/

logo pmkt

En het reizen dan?
Ik hoor het jullie bijna denken.
Nou reizen doe ik zeker ook nog steeds.
Al ben ik nu wel gebonden aan de schoolvakanties en door mijn opleiding is het ook lastiger om tussendoor weg te gaan. Gelukkig is de zomervakantie lekker lang.
De afgelopen periode ben ik toch nog aardig wat weggeweest.
Met de kerstvakantie zat ik 10 dagen in Berlijn, in November was ik samen met mijn zusje een paar dagen in Marrakech en afgelopen zomer zat ik nog een aantal weken in Maleisië en Singapore.
Ook de volgende grote reis is alweer geboekt.
Deze zomervakantie ga ik naar Australië, Bali en Lombok.
Een hele reis en extra speciaal omdat ik dit samen met mijn vader en zusje ga doen.
In Australië zal ik samen met mijn vader familie bezoeken in Melbourne om vervolgens door te vliegen naar Bali en daar mijn zusje en haar vriend te ontmoeten.
Samen reizen we dan nog ongeveer 2.5 week door Bali en Lombok.
Mocht je tips hebben voor Bali en/of Lombok dan horen wij die natuurlijk graag.

Dit is in het heel kort wat ik een beetje heb uitgespookt de afgelopen 1.5 jaar en wat ik nu doe.
Er is best veel veranderd maar ik voel mij er ontzettend goed bij en dat is het belangrijkste!

Advertenties

Mijn leven in een township – van kikker in mijn schoen tot aan frustraties weg knuffelen

Op dit moment is iedereen naar het strand voor een grote schoonmaak. Samen met de jeugd uit Shakashead zijn ze naar het strand gegaan om daar op te ruimen. Vanwege mijn enkel is het te pijnlijk om te lopen in het losse zand en dus heb ik even rustig de tijd om mijn blog bij te werken.
Ik wil deze blog al een paar dagen schrijven maar elke keer kwam er wel wat tussen. Soms zijn de dagen hier best hectisch en lijken er maar 12 i.p.v. 24 uur in een dag te zitten.
Het was dan ook bedoeld als een Ik ben hier nu een maand blog maar inmiddels is dat alweer bijna 5 weken.
Ja, ik zit hier echt alweer langer dan een maand en zit dus al op 1/3 van mijn verblijf in Zuid Afrika. De tijd vliegt maar als ik denk aan wat er nog komen gaat kan ik niet wachten om de rest van mijn tijd hier vol te maken.

Mijn leven in een township
Ik woon en leef nu in het township Shakashead. Een township dat vlakbij Ballito aan de noordkust van Zuid Afrika ligt. Het is een redelijk groot township waar waarschijnlijk zo goed als alleen maar zwarte Afrikanen wonen. Dit zijn voornamelijk Zulu’s maar ook mensen uit buurlanden als Mozambique en Zimbabwe.
Mijn leven hier is niet heel primitief. Er is gewoon stromend water en elektriciteit en een prima badkamer.
Ik slaap op het vrijwilligersproject Africa Volunteer Kwa.Mama, waar er een vrijwilligerskamer is voor 4 personen. Op dit moment slapen we hier ook met 4 personen (Charlotte en Roseri uit Nederland en Sara uit België).
Verder is het hier bij Kwa.Mama inmiddels meer een hotel aan het worden. We wonen hier nu met 15 personen en dat is soms best wel een drukte en chaos.
Frieda de oprichtster van Kwa.Mama heeft haar plekje hier gevonden en daarnaast wonen er nog 5 familieleden van Frieda (vader, moeder en 3 kinderen). Ze zitten op dit moment in moeilijk vaarwater en Kwa.Mama is voor hun een plek om tot rust te komen en hun leven weer op de rails te krijgen. Welcome is onze eigen klusjesman en dan hebben we nog Nopomezu met haar 3 kinderen (Balenke, Pearl en Ntando).
Het is hier relatief veilig. Relatief omdat het voor ons hier bij Kwa.Mama eigenlijk gewoon heel erg veilig is maar er gebeuren nog altijd verschrikkelijke dingen in het township.
Ik kan hier in principe gewoon alleen rondlopen en iets gaan halen bij de lokale winkel. Dit betekend trouwens wel vaak dat je op een gegeven moment aan elke vinger een kind hebt hangen en dat de rest van je lichaam bedekt is met andere kinderhanden. Het is bizar, mooi en verdrietig tegelijk.
Het is de bedoeling om hier nog een fotoserie in het township te gaan maken en dan kan ik jullie echt even meenemen Shakashead in.
Het leven in een township maakt ook dat je soms een kikker in je schoen vindt en je moet dealen met een hoop viezigheid, harde muziek en insecten.

Kwa.Mama Care Centre
Nu dat ik hier een maand ben heb ik alweer heel wat gezien en gedaan bij Kwa.Mama.
We werken hier voornamelijk in de ochtenduren. Tussen 8.00uur en 10.00uur proberen we een educatief programma aan te bieden aan de pre school kinderen in de leeftijd van 2 tot 6 jaar oud. Vanaf 10.00uur proberen we dan wat gestructureerder te spelen en na de lunch en het middagdutje is het vrij spelen. Was dit in eerste instantie een programma dat de vrijwilligers draaide, nu proberen we de leerkrachten het meeste zelf te laten doen en zijn wij er ter ondersteuning. Dit brengt veel frustraties met zich mee. Ze willen wel maar doen het niet en daarnaast is er ook echt een enorm cultuurverschil en communicatiekloof. Gelukkig gaat het wel steeds beter maar ik zelf heb er een hard hoofd in dat dit zo blijft als er geen vrijwilligers meer zijn. Dat is erg lastig want dweilen we dan niet met de kraan open? Punten waar ik tegenaan blijf lopen en waardoor ik soms dagen heb dat ik mijzelf behoorlijk in de weg zit. Ik kwam hier terug om afsluiting te vinden maar het zal altijd moeilijk blijven om Kwa.Mama geheel los te laten.
Het aantal kinderen begint langzaam maar gestaag op te lopen en er zijn dagen dat we al boven de 70 kinderen hebben. We hebben te weinig leerkrachten (4) en zijn op zoek naar twee nieuwe, het liefst Engels sprekende, leerkrachten. Leerkrachten betekend hier trouwens niets meer dan medewerkers die voor de kinderen zorgen. Vaak kunnen ze zelf niet eens lezen en/of schrijven en is het Engels belabberd. Er is totaal geen opleiding of training geweest en het is daarom ook niet zo gek dat ze vaak gewoon niet weten wat te doen. Dat ze er dan dus elke keer weer voor kiezen om een doos met blokken leeg te gooien zonder enige structuur is te begrijpen. Ik wil mij daarom het liefste focussen op de training van de leerkrachten en proberen het verder los te laten. Loslaten is alleen erg moeilijk, voor alle vrijwilligers hier en dan ben je al snel weer een deel aan het overnemen terwijl dat niet de bedoeling was.
Gelukkig heb ik alle tijd om al mijn frustraties weg te knuffelen met de kinderen die hier elke dag weer komen en een glimlach op mijn gezicht toveren.

Gezondheid
Sinds ik hier ben heb ik al 3 keer een ambulance gezien, ben ik twee keer bij de huisarts geweest en heb ik er een ziekenhuisbezoek opzitten.
Dit godzijdank allemaal niet voor mij en ik kan dus gelukkig zeggen dat ik er tot nu toe goed doorheen kom.
Deze maand ben ik ongeveer 4 dagen echt ziek geweest en dat was wel even schrikken. Aangezien mijn darmen opspeelde en dit was de vorige keer waardoor ik in het ziekenhuis belandde. Ik ben meteen begonnen met medicatie en dit lijkt geholpen te hebben want ik heb het er zonder ziekenhuis bezoek af weten te brengen.
Mijn longen houden aardig stand, al hebben ze hun ups en downs. Het klimaat hier doet mijn longen goed, al zitten er wel eens wat vochtige/benauwde dagen tussen. Ik zit vlakbij de zee en de zoute lucht vinden mijn longen prettig.
Een minpuntje hier in Zuid Afrika is dat echt iedereen lijkt te roken. Dit breekt mij sommige dagen wel op en dat maakt het allemaal wat lastiger. Ook hier bij Kwa.Mama wonen een aantal kettingrokers en ondanks dat ze proberen niet in mijn buurt te roken blijf ik er last van houden. Het is soms ook wel heel frustrerend om te merken dat ik zoveel minder energie heb dan de rest en eigenlijk een ochtendje werken niet volhoudt. Ik trek mij dan ook wat sneller terug en lig meestal in de middag 2 uur in bed om bij te slapen om vervolgens in de avond weer vroeg naar bed te gaan. Op die manier houd ik het allemaal wel vol maar niet zoals ik het graag zou zien.
Ondanks dat ik zelf dus nog niet naar een dokter ben geweest, heb ik er wel heel wat gezien.
Er lijkt een soort ongeluks golf door Kwa.Mama heen te waaien. We hebben namelijk nu al 3 keer een ambulance moeten bellen voor één van de kinderen.
In mijn eerste week kreeg een 5 jarig jongentje een epileptische aanval/koortsstuip in de klas. Dit was heel akelig om te zien. Aangezien de “echte” ambulance niet kwam heeft de brandweer hem meegenomen op de achterbank. De volgende ochtend stond ditzelfde jongentje gewoon weer aan de poort, zonder uitleg van mama of papa.
Vervolgens viel er een meisje op het asfalt waarbij ze een nare snee opliep in haar gezicht. Normaal bel je hier in Nederland zeker geen ambulance voor maar hier lijkt het allemaal wat gebruikelijker. Daarnaast is het vaak erg lastig om ouders te bereiken en hebben die vaak geen geld om de kinderen naar de dokter te brengen. Dan is de ambulance hier een goed en gratis alternatief om een kind toch bij de dokter te krijgen.
Het laatste geval was afgelopen donderdag waarbij een jongentje van een 2 meter hoog klimrek afviel. Hij had erg last van zijn arm en na wat wikken en wegen toch besloten om de ambulance te laten komen zodat er naar gekeken kon worden. Hier hebben we nog niet weer een update van gehad dus ik ben erg benieuwd hoe dat is afgelopen.
Gister ben ik met Danny en zijn moeder naar het ziekenhuis geweest. Ik vond dit zelf vooral interessant om het verschil te kunnen zien tussen het privé ziekenhuis waar ik heb gelegen en een overheidsziekenhuis.
Danny was zo goed als blind en had een lens spoeling nodig aan beide ogen. Het eerste oog is inmiddels gespoeld en gister ging hij terug voor controle. Alles ziet er goed uit en het lijkt erop dat hij met dat oog nu ook echt veel meer kan zien. 16 maart gaat hij terug voor zijn andere oog en hopelijk gaat er dan een wereld voor hem open.

Loadshedding
Op dit moment is er in Zuid Afrika een stroom tekort.
Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Voornamelijk door alles slecht te onderhouden waardoor de elektriciteit centrales er mee op houden. Om de last te verdelen vinden er nu op gezette tijden Power Cuts plaats. Dit noemen ze loadshedding en houdt in dat je om een bepaalde tijd geen elektriciteit hebt. Dit gebeurd soms op de meeste irritante tijdens zoals 18.00uur tot 20.30uur.
Dit loadshedding vindt plaats in geheel Zuid Afrika en iedereen heeft er dus last van. De laatste dagen gaat het goed (Afkloppen!) maar soms hebben we dagen achter elkaar dat we wel 2x per dag loadshedding hebben.
Welkom in Afrika!

Reizen
Had ik voordat ik vertrok niets gepland aan reizen, heb ik inmiddels grootste plannen.
Ik ben net terug van de 7 daagse tour die echt geweldig was en waar ik in aparte blogs meer over zal vertellen en laten zien.
10 maart vlieg ik naar Kaapstad om daar een kleine week te blijven. Kaapstad ken ik redelijk goed van mijn eerste bezoek aan Zuid Afrika en ik wil hier heel erg graag weer naar terug. Dat gaat nu werkelijkheid worden!
Vervolgens zal ik van Kaapstad met de bazbus terugreizen naar Durban. In mijn tweede week hier kreeg ik een hele gave samenwerking aangeboden door de bazbus. De bazbus is bezig met een nieuwe website en ik mag hiervoor de foto’s gaan maken. In ruil hiervoor mag ik gratis met de bazbus reizen en kan ik de rest van Zuid Afrika gaan ontdekken.
Dit zal ik waarschijnlijk zo’n 3 weken gaan doen dus in totaal ben ik dan een maand onderweg. Als ik dan terugkom heb ik nog een paar weken bij Kwa.Mama om dan 24 april weer naar Nederland te vliegen.
Eind april klinkt nog heel ver weg maar zal waarschijnlijk heel snel dichterbij komen.

Toekomst
De tijd dat ik hier ben is voor mij ook een belangrijke kijk naar de toekomst.
Wat wil ik, wat kan ik en hoe ga ik dat doen. Vragen die door mijn hoofd blijven spoken.
Ook de toekomst van wat ik nog wil en kan met Kwa.Mama en hoe daar dan mee om te gaan.
Voor mij is nu wel zo goed als zeker dat een langere periode bij Kwa.Mama niet gaat werken. De rook nekt mijn longen en mijn darmen zijn hier toch ook niet altijd blij.
Voldoende reden om te zeggen dat het geen goed idee zou zijn en dat ik dat moet laten varen.
Ik heb gelukkig nog even de tijd om uit te pluizen wat ik ga doen als ik weer terug ben in Nederland en een kant en klaar antwoord zal hier vast ook niet ontstaan.
Het zal hoe dan ook een leerzame periode gaan worden met het reizen en mijn laatste tijd bij Kwa.Mama.

Food Heaven in South Italy – Puglia

In oktober mocht ik op persreis naar Zuid Italië. Eerder schreef ik al wat over de regio Puglia, de hak van Italië.
In Italië heb ik een geweldige tijd gehad. Heerlijk weer, leuke mensen maar vooral ook heel erg lekker eten.
Bij iedereen is wel bekend dat Italië een hemel is voor food liefhebbers en Puglia maakt dat ook zeker waar. Ik heb niet vaak zo veel gegeten in een paar dagen tijd en zelfs als je eigenlijk al propvol zat kwam er wel weer iets nieuws en lekkers voorbij.
In Puglia kun je ook geweldige kookcursussen volgen bij bijvoorbeeld: http://www.pugliawineschool.com/
Helaas heb ik geen kookcursus gedaan dus dat is voor mij eigenlijk al genoeg reden om nog eens terug te gaan.
Het is ook erg leuk om een olijven boerderij/fabriek te bezoeken. Hier kun je zien hoe ze olijfolie maken en in het goede seizoen meehelpen met plukken.
Olijfolie moet je op een hele speciale manier proeven om de echte smaak te proeven. Je moet de olijfolie naar achter zuigen zodat deze op een bepaalde plek achter in je mond/keel komt. Als dit gebeurd dan proef je pas hoe sterk en pittig olijfolie eigenlijk smaakt.
Nu kan ik nog wel een tijdje doorgaan over hoe lekker het eten in Puglia wel niet was maar ik kan het jullie denk ik beter laten zien op de foto’s.
Deze foto’s laten je zeker watertanden en verlangen naar de lekkere Zuid Italiaanse keuken!

Zuid Italië - South Italy - Puglia

Zuid Italië - South Italy - Puglia-6

Zuid Italië - South Italy - Puglia-7

Zuid Italië - South Italy - Puglia-8

Zuid Italië - South Italy - Puglia-10

Zuid Italië - South Italy - Puglia-12

Zuid Italië - South Italy - Puglia-17

Zuid Italië - South Italy - Puglia-18

Zuid Italië - South Italy - Puglia-23

Zuid Italië - South Italy - Puglia-31

Zuid Italië - South Italy - Puglia-32

Zuid Italië - South Italy - Puglia-33

Zuid Italië - South Italy - Puglia-36

#Tag – 25 (reis) weetjes over mij

Op reisblogs gaat op dit moment een hele leuke Tag rondt.
25 reis weetjes over de persoon.
Dit vond ik zo leuk om te lezen dat ik hem nu ga overnemen.
Wel pas ik hem aan op mijn blog want ik heb niet alleen een reisblog maar ik schrijf ook over andere dingen.
Dit worden dus 25 weetjes over mij op het gebied van personal, food, travel en books.
Ik las de tag als eerste bij Marcella en daarna nog bij een aantal anderen.

1- Ik ben geboren en getogen in Zeist maar ben volbloed Fries. Mijn ouders komen beide uit Friesland en veel van mijn familie woont nog in Friesland. Ik versta het Fries helemaal, alleen aan spreken waag ik mij over het algemeen niet. Al sluipen er wel eens wat Friese dingen in. Zo is Sloef toch veel leuker dan Speen? En ik heb geen opa en oma maar een pake en beppe.

2- Ik heb eigenlijk geen idee in hoeveel landen ik al ben geweest. Die ga ik nu dus eens proberen te tellen!
Dit zijn 8 landen buiten Europa en 15 landen in Europa. Als ik het zo op zeg vind ik het eigenlijk veel te weinig. Tijd om weer te gaan reizen naar nieuwe landen dus!

3- Mijn moeder is op 8 juli 2011 overleden aan complicaties van een hersenbloeding. Ik mis haar nog steeds verschrikkelijk en elke dag merk ik nog hoe moeilijk het is om je moeder te verliezen. Dit gaat om grote dingen in je leven maar vaak juist ook om hele kleine en onbenullige dingen. Het is over 3 dagen 3 jaar geleden dat ik afscheid heb moeten nemen.

4- Ik lees boeken in alle genres maar nooit Thrillers. Dit komt omdat ik eigenlijk een enorme angsthaas ben en ik thrillers dus gewoon te eng vindt. Verder vind ik Harry Potter nog steeds briljante boeken, wat iemand anders daar dan ook van mag vinden. Ik ben erg van de geschiedenis romans zoals De Reiziger, De poppenspeler van Warschau en vele anderen. Ik lees echt al van kleins af aan en ik doe dit het liefste liggend in bed. Dit heb ik van mijn vader geërfd want hij ligt ook altijd te lezen in bed.

5- Ik ben 3 keer in Zwitserland geweest voor een opname in het Nederlands Astmacentrum Davos. Dit omdat mijn longen meestal een eigen leven leiden en niet luisteren naar mij en de dokters.
DSC00575

6- Mijn eerste keer echt naar het buitenland op vakantie was toen ik 11 jaar was en ging naar Noord Frankrijk. Dit kwam volgens mij voornamelijk doordat ik mijn ouders aan hun hoofd zeurde om naar het buitenland te gaan. Toen wou ik de wereld al ontdekken. Ik weet nog dat ik het liefste naar Italië wou maar dat vonden ze echt veel te ver en dus werd het Noord Frankrijk. Volgens mij hebben we toen bijna twee weken regen gehad en dronken we alleen maar warme chocolademelk omdat het zo koud was.

7- Vanaf mijn 7de heb ik op theater/musicalles gezeten en tot mijn 18de was het ook nog mijn droom om op het podium te staan. Op mijn 15de werd mijn droom werkelijkheid en kreeg ik een rol in een professionele musical.. “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?” Naast Chantal Janzen en Rene van Kooten op het podium zingen, dansen en spelen was natuurlijk een unieke ervaring. Vanwege mijn gezondheid heb ik uiteindelijk moeten kiezen voor een ander toekomst pad en heb ik de musicalwereld achter mij gelaten.

8- Mijn eerste keer vliegen was toen ik 18 jaar was en was een enkele reis vanuit Zwitserland. Het was de bedoeling dat mijn ouders mij op zouden halen uit het astmacentrum met de trein maar door een grote storm reden er geen treinen. Ik kon met veel geluk mee met de patiënten vlucht en kwam zo toch nog snel thuis. Ik vond het doodeng en heb zelfs nog zitten huilen van angst.

9- Ik ben dol op koken! Het liefste probeer ik nieuwe dingen uit. Dit is niet altijd even geslaagd maar ik doe mijn best.

10- Ik lust geen boter op mijn brood. Dit was vroeger echt een probleem want als ik alleen maar boter rook dan stond ik al te kokhalzen. Inmiddels kan ik wel brood met boter smeren maar zelf opeten is echt nog een stapje te ver.

11- Ik lees elke avond voor het slapen gaan. Soms iets te lang. Zo heb ik gisteravond/nacht weer een heel boek in één keer uitgelezen. Het is soms gewoon ontzettend moeilijk om een goed boek weg te leggen.

12- Ik ben een enorme fan van het kijken van series. Dit is een beetje geboren uit het feit dat ik soms weken ziek op de bank lig en dan toch iets te doen moet hebben. Ik heb dan ook een harde schijf vol met series en als ik een dagje wil ontspannen dan doe ik dat vaak met een goede serie. Dit geeft mij ook rust en zorgt er voor dat ik ook daadwerkelijk op de bank blijf liggen en geen andere dingen ga doen.

13- Als reisfan heb ik één probleem. Ik heb namelijk vliegangst! Niet echt handig als je graag de wereld wilt zien. Het laatste jaar gebruik ik nu een pilletje die ik heb gekregen van de huisarts en dat werkt voor mij heel goed. Verder houd ik mij altijd voor dat als ik de wereld wil zien ik toch zal moeten vliegen en dat ik mij er dus maar overheen moet zetten. Tot nu toe is dit mij altijd gelukt maar ik denk soms weleens: Waarom moet ik nou zo nodig reizen? Gelukkig is die gedachte altijd snel weer weg als het vliegtuig veilig aan de grond staat.

14- Voor de begrafenis van mijn moeder heb ik het liedje “Geen kind meer” van Karin Bloemen opgenomen. Het was altijd al een nummer dat ik graag zong maar nu is het van een nog grotere waarde voor mij. Mijn moeder wou het ooit graag laten horen op de begrafenis van haar moeder. Nu dat mijn moeder als eerste ging heb ik dit voor haar gedaan. Ik heb het in een studio opgenomen en later afgespeeld tijdens de begrafenis. Ik durfde het niet aan om het live te zingen want ik denk dat ik dat emotioneel niet aan had gekund. https://www.youtube.com/watch?v=A_IvLR7FTCM

15- Mijn eerste persreis was in mei 2014 naar Turkije via het verkeersbureau.info. Dit was een super ervaring en smaakt zeker naar meer. Snel daarna ging ik naar Parijs met mijn zusje dat ook deels een soort persreis was.
Nu mag ik 14-18 juli naar Polen met het Pools Toerismebureau. Ik ga onder andere naar Poznan en regio. Daarnaast staat er een persreis op de planning naar Thailand, Laos en Cambodja vanaf november 2014. Ik heb dus niets te klagen!

16- Ik ben gek op buitenlands eten en de Hollandse pot daar hoef je mij niet wakker voor te maken. Nu dat ik zelf altijd kook staat er bijna nooit meer aardappels, groente en vlees op het menu. Dit was vroeger wel vaste prik bij ons thuis.

17- Toen ik op de basisschool zat kregen we op woensdagmiddag altijd iets lekkers op brood. Bijvoorbeeld een gebakken ei, vissticks of een tosti. Op vrijdagmiddag mochten we altijd een broodje bij de bakker halen of er werd kibbeling bij de visboer gehaald. Later toen ik op de middelbare school zat kreeg ik elke vrijdag wat geld mee om een lekker broodje te halen in de kantine.

18- Zuid Afrika heeft mijn hart gestolen maar ik heb er ook mijn engste reis ervaring tot nu toe meegemaakt. Ik werd er namelijk doodziek en werd opgenomen in het ziekenhuis. Het was zelfs zo ernstig dat ze mijn vader over hebben laten komen. Gelukkig ben ik er redelijk goed uitgekomen en hebben ze mij in Zuid Afrika uiteindelijk niet open hoeven snijden. De angst zit er nog wel en daarom kijk ik vooral op tegen mijn Azië reis eind 2014. Niet alleen ik maar eigenlijk mijn hele familie vind dat wel heel erg spannend.

19- Ik heb ooit twee keer iets in mogen spreken. De eerste keer was het een Whiskas reclame en ik ken nog steeds de tekst uit mijn hoofd. De tweede keer mocht ik een rol inspreken in de film Barbie en de prinssesenschool. Ik sprak de stem in van het zusje van Barbie. Ik heb daar zelfs een stemcasting voor moeten doen en ben toen uitgekozen door de grote bazen in Amerika. Best gaaf toch? De film stond eerst op youtube maar nu niet meer. Je zult hem dus zelf even moeten zoeken/downloaden/lenen als je mijn geweldige stem acteer prestaties wilt horen.

20- In mijn leven heb ik al heel wat dagen in ziekenhuizen moeten doorbrengen. Variërend van controle bezoekjes tot aan langere opnamen. Ik heb inmiddels in 6 verschillende ziekenhuizen gelegen en ben in nog meer onder behandeling geweest.

21- Ik vind kinderen geweldig en daarom ben ik ook ooit begonnen met pedagogische wetenschappen. Nu met mijn kinderfotografie hoop ik uiteindelijk een specialisatie te ontwikkelen in het fotograferen van kinderen met een stoornis/handicap. De combi van fotografie en kinderen met een extraatje lijkt mij heel erg mooi en past perfect bij mij.

22- Mijn interesse in de tweede wereldoorlog is heel groot. Inmiddels heb ik vier concentratiekampen mogen bezoeken waarvan Auschwitz-Birkenau wel de meest indrukwekkend was.

23- Ik was 15 jaar toen ik voor het eerst alleen op vakantie ging. Dit was naar Ameland en met een vriendin die al 18 jaar was. Mijn eerste echte rondreis was toen ik 19 was en ging door Zuid-Oost Europa met de trein. Hier heb ik nog steeds hele goede herinneringen aan.

24- Voor het project waar ik vorig jaar vrijwilligerswerk heb gedaan heb ik een organisatie opgericht. Deze organisatie helpt andere vrijwilligers om ook vrijwilligerswerk bij Kwa.Mama te kunnen doen. Kwa.Mama staat te springen om Engels sprekende vrijwilligers. www.africavolunteerkwamama.com

25- Mijn koffer zit nog steeds vol met dromen en volgens mij raakt die koffer van mij nooit leeg.

“Ga nooit op reis zonder een koffer vol dromen”

Ticket geboekt

Ja, het ticket naar Zuid Afrika is geboekt.
Op 10 september vlieg ik van Amsterdam naar Dubai waar ik een stopover van een paar dagen zal maken. Op 13 september vlieg ik dan vanaf Dubai verder naar Durban, om ergens na een halfjaar weer terug te vliegen.
Het is heel erg spannend en ik ben benieuwd hoe het allemaal zal gaan lopen.
Ik ga vrijwilligerswerk doen bij Kwa-mama en verder is het ook de bedoeling om rond te reizen in Zuid Afrika en eventueel omliggende landen zoals Mozambique.
Ik kan niet wachten om te gaan, heb er zo veel zin in.

We zijn ook nog steeds bezig met het opzetten van de mogelijkheid om meerdere en structureel internationale (engels sprekende) vrijwilligers bij Kwa-mama te laten komen werken.
Het stond in de kinderschoenen maar inmiddels is het al uitgegroeid tot een echt conreet plan waarbij de meeste dingen al geregeld zijn.
Als ik meer weet dan zal ik dat natuurlijk hier ook posten.

Krakau, ik kom er aan

Gisteravond heb ik een ticket geboekt naar Krakau.
Zo gaaf!
In het kader van mijn dromenlijstje voor 2013 is dit een mooie toevoeging. Eén van mijn dromen was om tenminste 1 stedentrip te doen in 2013.
Nu tel ik Disneyland ook wel een klein beetje als stedentrip want ja Disneyland is een stad op zich zelf maar Krakau wordt dan mijn eerste echte stedentrip.
Woensdag 12 juni vertrek ik met Ryanair vanaf Eindhoven naar Krakau om dan zondag 16 juni weer in Nederland terug te komen.
4 nachten en 3 volle dagen om te besteden in Krakau.
Ik kan niet wachten om deze stad te gaan ontdekken.
Het is al heel erg lang mijn droom om naar Krakau te gaan vanwege de enorme geschiedenis die er in die stad hangt. Mijn interesse gaat dan voornamelijk uit naar de Tweede wereldoorlog iets waar ik mij van kleins af aan al voor interesseer. Uiteraard staat er dus ook een dagtrip gepland naar concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Dit zal waarschijnlijk een heftige ervaring gaan worden maar het is iets dat ik erg graag wil meemaken.
Mijn hostel is ook al geboekt en ik ga 4 nachten slapen in het Greg&Tom hostel. Volgens mij een erg leuk en gezellig hostel dat veel gratis extra’s biedt en lekker centraal in Krakau ligt.
Als je tips hebt voor mij over dingen die ik moet zien, doen of proeven laat dan een reactie achter of stuur een email. Alles is welkom!
Wawel kasteel krakow 4

Eén van de grootste pleinen van Europa krakow

Auschwitz OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De fabriek van Schindler IM000560.JPG

Greg&Tom hostel krakow 5

Tips voor fundraising / Kwa-mama Care Centre Ballito

2011-06_Qwa-Mama_3071
De keuze voor het project in Zuid Afrika is zo goed als definitief en het gaat worden Kwa-mama care centre.
De mensen zijn zo enthousiast dat ze mij daarin meegesleept hebben en kan nu eigenlijk voor niets anders meer kiezen. Het Kwa-mama virus heeft mij al te pakken voordat ik er uberhaupt echt geweest ben, haha.
2011-06_Qwa-Mama_3751Kwa-mama is een care centre/pre-school voor kinderen tussen de 2 en 6 jaar oud. In Zuid Afrika gaan kinderen pas op hun 6de naar school. Daarvoor is er eigenlijk alleen scholing/opvang voor de rijke kinderen zoals je bij ons bijvoorbeeld de peuterspeelzalen en kinderopvang hebt.
De kinderen die naar Kwa-mama komen, dit zijn er zo’n 200, wonen in het township Shakashead bij Ballito en komen daar voor scholing maar voornamelijk ook voor opvang en eten. Deze kinderen zouden anders vaak grotendeels alleen thuis zitten terwijl ouders aan het werk zijn, Kwa-mama zorgt voor een veilig thuishaven waar ze overdag terecht kunnen.
Het is een geweldig initiatief voor een groep vergeten kinderen die de zorg keihard nodig hebben.
Wat ik er precies ga doen is nog niet helemaal duidelijk maar ik krijg alle vrijheid om ter plekke te kijken wat nodig is en wat ik zou kunnen organiseren.
Later zal ik jullie meer vertellen over Kwa-mama, Shakashead en Ballito…..nu eerst een andere vraag.
2011-06_Qwa-Mama_3521Kwa-mama werkt volledig met vrijwilligers en ze hebben altijd hard geld en spullen nodig om te kunnen blijven functioneren.
Nu leek het mij heel erg leuk om voordat ik in september naar Zuid Afrika vertrek geld in te zamelen voor Kwa-mama. Ter plekke kan ik dan samen met de mensen daar bekijken waar dit geld het beste aan besteed zou kunnen worden.
Enkel hoe haal ik veel geld op?
Ik ben nu dus op zoek naar leuke, goede en orginele tips om geld in te zamelen voor Kwa-mama.
Ik wil daarin natuurlijk mijn blog ook inzetten want zo bereik ik toch ook weer mensen die ik anders niet zou bereiken.
Wie heeft er goede tips en ideeen? Wie helpt mij om deze kinderen uit het township te helpen?
2011-06_Qwa-Mama_3921